Święty Jan Bosko, prezbiter ur. 16 sierpnia 1815 r. zm. 31 stycznia 1888 r.

Jan Bosko był synem ubogich piemonckich rolników. Po ukończeniu nauki szkolnej został przyjęty do wyższego seminarium duchownego w Turynie. Pod kierunkiem św. Józefa Cafasso, wykładowcy i spowiednika, czynił znaczne postępy w doskonałości chrześcijańskiej (1835-41). 5 czerwca 1841 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Przełomowym momentem w jego życiu było spotkanie 8 grudnia 1841 r. młodego sieroty. Tak zaczęło się dzieło oratoriów. Jan gromadził samotną młodzież, aby uczyć ją prawd wiary i szukać dla niej pracy u uczciwych ludzi. Aby zapewnić tym młodym stałą opiekę, założył dwie rodziny zakonne: Pobożne Towarzystwo św. Franciszka Salezego dla młodzieży męskiej – salezjanów (1859 r.) oraz Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych dla dziewcząt (1872 r.). Zostawił po sobie kierunek-szkołę pn. „system uprzedzający” (zachowawczy). Ta metoda wychowawcza odwołuje się do potencjału dobra i rozumu, które wychowanek ma w swoim wnętrzu. Święty Jan Bosko zaangażował się również w propagowanie dobrej prasy i książek, miał nawet własną drukarnię. Życie tego świętego streszczają jego własne słowa: „Wystarczy, że jesteście młodzi, abym was bardzo kochał”, oraz: „Przyrzekłem Bogu, że moje życie aż do ostatniego tchnienia będzie dla moich biednych chłopców”. Jednym z najbardziej znanych wychowanków św. Jana Bosko był św. Dominik Savio.