Ks. Paweł Gabara: Czym jest wspólnota kontemplacyjna Słudzy Ducha Pocieszyciela i kiedy została powołana do istnienia?

O. prof. Krzysztofem Guzowskim: Jesteśmy wspólnotą osób życia konsekrowanego, potocznie – wspólnotą zakonną. Wspólnota istnieje od 1 lutego 2017 r., wówczas zaczęliśmy mieszkać w Swolszewicach, a w czerwcu 2018 r. nasza wspólnota została zatwierdzona przez arcybiskupa łódzkiego jako stowarzyszenie. Obecnie jest nas pięciu, ale zgłaszają się nowi kandydaci. O tym, czym się charakteryzuje nasza wspólnota zadecydował Duch Święty, dając nam specyficzny charyzmat.

Jaki jest charyzmat wspólnoty?

Nasz charyzmat jest służebny wobec Ducha Świętego. Ducha Pocieszyciela traktujemy jako Osobę, modlimy się do Niego, polecamy siebie i nasze działania Jego władzy. Podobnie jak prorocy nagłaśniamy to, co Duch Święty mówi od wieków do ludzi na kartach Pisma Świętego i co objawia przez znaki czasu. By być prorokami, najpierw musimy usłyszeć, co Pocieszyciel mówi, dlatego profil naszej wspólnoty jest kontemplacyjny. Dbamy codziennie o pielęgnowanie naszej relacji z Duchem Świętym w trakcie dwóch godzin tzw. modlitwy wewnętrznej oraz całodzienną modlitwą serca. Nazwa zasadnicza to Słudzy Ducha Pocieszyciela, ale jej charakter określa człon „wspólnota kontemplacyjna”. Nasz charyzmat polega więc na prostowaniu wierzącym drogi do Ducha Świętego.

Co było powodem, że założyliście wspólnotę?

W szczytowym etapie kilkuletniego rozeznawania, odczytywania sensu wydarzeń i słuchania słowa Bożego, Duch Święty pokazał nam trzy zaniedbane obszary życia Kościoła, które potrzebują pilnej odnowy. Pierwszym obszarem jest duchowość katolicka, w której panuje dość niepokojący chłód w relacji do Ducha Świętego, a przecież od Niego bezpośrednio zależy kształt naszego życia duchowego, wolności od grzechu i zbawienia. Drugim obszarem, pilnie domagającym się odbudowania, jest sprawa kierownictwa duchowego dla księży i stałej formacji prowadzącej do rozwoju życia duchowego i owocności misji pasterskiej. Trzecim jest ewolucyjny zanik życia wiary w wyniku stopniowego zaniku wspólnej modlitwy w rodzinach, która jest najbardziej podstawowym aktem wiary i narzędziem przyjmowania łaski Bożej.

Ale czy charyzmatu budzenia wiary w obecność Ducha Świętego nie realizują przedstawiciele ruchu charyzmatycznego? W czym tkwi nowość waszej wspólnoty?

My widzimy dzieło Ducha Świętego komplementarnie: dowartościowujemy zarówno Jego działania uświęcające, jak i charyzmatyczne. On nie tylko tworzy więzi społeczne w Kościele, ale daje też nam nowe życie w Bogu. Dlatego Słudzy Ducha Pocieszyciela na bazie życia modlitwy spełniają misję nauczania poprzez rekolekcje i wykłady, pomagając katolikom w odkrywaniu codziennej i kreatywnej obecności Ducha Świętego w nas. Udzielamy zarówno rekolekcji charyzmatycznych, jak też zwyczajnych rekolekcji grupowych lub parafialnych. Mamy w planie tworzenie szkół modlitwy przy parafiach, by pomagać ludziom wspólnie odkrywać obecność Boga.

Kto może należeć do waszej wspólnoty?

Przyjmujemy kandydatów na kapłanów po maturze, a na braci bez matury. Przyjmujemy też kapłanów, którym bliski jest nasz charyzmat oraz styl życia we wspólnocie. Głównie przyjmujemy tych, których interesuje Duch Święty oraz tych, co odkrywają w sobie powołanie do kontemplacji i ewangelizacji.

Jak wygląda formacja we wspólnocie?

Formacja zasadnicza – czyli formacja w naszym charyzmacie i w naszej duchowości -rozpoczyna się na dobre w nowicjacie, a trwa potem przez całe życie. Nasza duchowość polega po prostu na podtrzymywaniu żywej, codziennej i osobistej relacji z Osobą Ducha Świętego. Na naszą formację składają się trzy elementy: poznawać, kochać, modlić się. Wszystkie trzy elementy odnoszą się w pierwszym rzędzie do Ducha Świętego. Nowicjat kanoniczny trwa 12 miesięcy, a poprzedza go tzw. prenowicjat kilkumiesięczny. Prenowicjat to czas wzajemnego poznawania się kandydata i wspólnoty oraz poznawania charyzmatu.

A czy wspólnota zamierza prowadzić w przyszłości działalność duszpasterską?

Może to zabrzmi dziwnie, ale naszym głównym dziełem ma być tworzenie wspólnoty. W niej kształtują się nasze postawy naśladowania Boga, który jest Miłością i posłuszeństwa Jego woli. Trójca jest jednością, a my we wspólnocie dzięki pomocy Ducha Świętego uczymy się jedności woli i jedności działania. W każdym człowieku jest dużo egoizmu, pychy, zbytniego skupienia na swoich pragnieniach, tendencja do subiektywnego oceniania, co dobre, a co złe, postawa roszczeniowa. Wspólnota jest środowiskiem wzrostu i pogrzebania starego człowieka zarażonego duchem światowości oraz środowiskiem nowego narodzenia w Duchu, ukształtowania nowego człowieka. Odkrywamy coraz bardziej, że dopiero osobiste nawrócenie i uzdrowienie wewnętrzne pozwala owocnie ewangelizować innych i duszpasterzować. Będziemy się angażować w duszpasterstwo na miarę naszych możliwości i rozeznania.