W 1938 r. w swoim Dzienniczku Siostra Faustyna Kowalska zanotowała słowa Pana Jezusa „W Starym zakonie wysyłałem proroków do ludu z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z Moim Miłosierdziem. Nie chcę karać zbolałej ludzkości, ale pragnę ją uleczyć przytulając ją do Swego Miłosiernego Serca. Kar używam kiedy Mnie sami zmuszają do tego, ręka Moja niechętnie bierze za miecz sprawiedliwości: przed dniem sprawiedliwości posyłam dzień miłosierdzia” (Dz. 1588).

Misja Siostry Faustyny i ks. Sopoćki

Ksiądz Sopoćko, przekonany o misji, która została powierzona Siostrze Faustynie przez Miłosiernego Boga, zaangażował się w nią całkowicie. Polecił jej spisywać objawienia, a szczególnie to, co mówił do niej Pan Jezus. Podjął się spełnienia poleceń Pana Jezusa przekazanych świętej: namalowania obrazu Jezusa Miłosiernego, rozpowszechniania obrazków i Koronki do Miłosierdzia Bożego. Pisał liczne artykuły o Bożym Miłosierdziu, zabiegał o ustanowienie święta Miłosierdzia Bożego i o powołanie nowego zgromadzenia.

W służbie Miłosiernemu

Latem 1941 r. zgłosiła się do ks. Sopoćki Jadwiga Osińska i oświadczyła, że „postanowiła poświęcić się służbie Najmiłosierniejszego Zbawiciela...”. Dołączyła do niej Izabela Naborowska, a rok później cztery kolejne kobiety. W sierpniu 1946 r. siostry opuściły Wilno i udały się na Zachód. Przybyły do Gorzowa Wielkopolskiego do ks. administratora apostolskiego, inf. Edmunda Nowickiego, by tutaj na ziemiach przez wieki przesiąkniętych protestantyzmem, głosić orędzie Bożego Miłosierdzia.

Ksiadz infułat skierował je do Myśliborza. 25 sierpnia 1947 r. siostry rozpoczęły tutaj życie wspólnotowe. Ksiądz Sopoćko, który odwiedził je w Myśliborzu 24 września 1947 r. zanotował „Poszedłem nasamprzód do kościoła i spostrzegłem w nawie ołtarzowej okno z nieco uszkodzonym witrażem... Siostra Faustyna mówiła mi o takim kościółku i witrażu, przy którym będzie siedziba pierwszego domu nowego zgromadzenia”.

2 sierpnia 1955 r. ks. inf. Zygmunt Szelążek zatwierdził nowe zgromadzenie na prawie diecezjalnym. Od 1 sierpnia 1993 r. w Myśliborzu istnieje sanktuarium Miłosierdzia Bożego, które w sposób czynny realizuje prośby Pana Jezusa przekazane Apostołce Miłosierdzia.

Tak jak św. Maksymilian Maria Kolbe zawierzył dobro naszej Ojczyzny i świata Maryi, tak bł. Michał Sopoćko wraz z św. Faustyną Kowalską, to samo dobro zawierzyli Jezusowi Miłosiernemu.

Pan Jezus, mówiąc o ks. Sopoćce, wypowiedział znamienne słowa: „Nie za pomyślny wynik nagradzam, ale za cierpliwość i trud dla mnie podjęty”. Świat dzisiaj, tylko pierwszą cześć tych słów wziął do siebie. Ludzie natomiast nie chcą ponosić trudu dla Boga. Rodzi się pytanie: Czy dobrą idą drogą? Święta Faustyna Kowalska i bł. Michał Spoćko ufając Bogu – nie zawiedli się! Przed ludzkością stoi wielkie zadanie, powrotu do Boga i zwierzeniu się Jego miłosierdziu.