"Dziadowski biskup” – niejednokrotnie słyszał o. Rafał od brata, gdy zaraz po posiłku biegł do kuchni, aby zabrać jeszcze ciepły przydział dla biednych, którzy gromadzili się przy furcie klasztornej.

Melchior (takie miał chrzcielne imię) Chyliński urodził się 6 stycznia 1694 r. we wsi Wysoczka w rodzinie drobnej szlachty wielkopolskiej. Od dziecka okazywał wielką pobożność i miłosierdzie dla biednych.

Uczył się w szkole jezuitów w Poznaniu. W 1712 r., mając 18 lat, zaciągnął się do wojska jako zwolennik króla Stanisława Leszczyńskiego. W roku 1715 opuścił wojsko i wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych w Krakowie. 4 kwietnia 1715 r. przyjął habit i nowe zakonne imię – Rafał. W czerwcu 1717 r. otrzymał święcenia kapłańskie.

Następnie o. Rafał pracował w kilku franciszkańskich klasztorach, aby w 1728 r. trafić do Łagiewnik (dziś dzielnica Łodzi), gdzie posługiwał aż do śmierci, która nastąpiła 2 grudnia 1741 r. (jego pobyt w Łagiewnikach miał dwuletnią przerwę, gdyż w latach 1736-1738 w Krakowie szalała zaraza, a o. Rafał dał się tam poznać jako nieustraszony kapelan umierających).

Według zeznań złożonych przez świadków życia i działalności w procesie informacyjnym do uzyskania beatyfikacji o. Rafał Chyliński w całym swoim życiu dał się poznać jako gorliwy duszpasterz, ceniony kaznodzieja. Był także bardzo wziętym spowiednikiem, do którego konfesjonału ustawiały się kolejki penitentów. Został zapamiętany jako mąż gorliwej modlitwy. Był także cenionym egzorcystą, a poprzez swoje posty, modlitwy i umartwienia wypraszał liczne łaski.

Najbardziej jednak był znany jako opiekun biednych i potrzebujących. Udzielał im pożywienia, odzienia, ale także był ich duchowym opiekunem. Zasłużył sobie na nadany mu przez ówczesnych tytuł „biskupa dziadowskiego”.

Jego relikwie spoczywają w kościele franciszkanów w Łodzi-Łagiewnikach.