W wymiarze narodowym będziemy wspominać 100. rocznicę Cudu nad Wisłą – Bitwy Warszawskiej, starcia zbrojnego stoczonego w dniach 13-25 sierpnia 1920 r. pomiędzy Rosją Radziecką i Polską. Była to decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej, która naszemu narodowi pozwoliła zachować niepodległość, ratując jednocześnie Europę przed bolszewicką bezbożną ideologią.

W wymiarze Kościoła powszechnego przypomnimy Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, przynosząc do naszych świątyń naręcza ziół i kwiatów – pierwociny tegorocznych plonów. W modlitwie, w myślach, ale i w duchowej lekturze przypomnimy dwóch świętych Polaków: św. Stanisława Kostkę i św. Maksymiliana Marię Kolbego. W naszym diecezjalnym Kościele będziemy dziękować za pasterską posługę naszego biskupa diecezjalnego Mariana Rojka, wspominając jego ingres do zamojskiej katedry, który miał miejsce 11 sierpnia 2012 r. Warto powrócić do słów, które tego dnia skierował do kapłanów: „Czy w służebnym posługiwaniu wiernym tego Kościoła znacie klucze dostępu do serc waszych parafian? Wiecie, w jaki sposób je zdobywać dla Chrystusa?”.

Dziś, przypominając sobie tamto wydarzenie i mając przed oczami obraz kluczy, zapytamy samych siebie: jaki jest mój klucz do miłości ojczyzny? Czy umiem otwierać się na potrzeby drugiego człowieka i czy znam kod dostępu do ludzkich serc? I wreszcie: jakim kluczem otwieram na co dzień swoją drogę ku niebu? Czy robię wszystko, by znaleźć się tam razem z Maryją Wniebowziętą?

W świetle wspominanych wydarzeń i rocznic życzmy sobie nawzajem, a przede wszystkim naszemu Pasterzowi, biskupowi Marianowi, odwagi w odnajdywaniu kluczy i otwieraniu serc na Boże Słowo i potrzeby bliźnich. Chciejmy się tak spalać w miłości, byśmy na wzór św. Maksymiliana i św. Stanisława Kostki mogli posiąść radość Królestwa niebieskiego u boku Maryi Wniebowziętej.