Figurka znajduje się na placu „u Kulónka” w Istebnej. To jedyna taka figurka. Ukazuje ona Matkę Bożą Frydecką z koroną na głowie trzymającą w prawej ręce berło, a w lewej – Dzieciątko Jezus również z koroną. Ma wysokość 26,5 cm i została wykonana ze szklącej porcelany.
Jak zauważa Małgorzata Kiereś, figurka pochodzi z przełomu XIX i XX wieku i zawiera nr seryjny 269. Takie numery nadawano w ówczesnych manufakturach porcelany dla konkretnych modeli figurek. Także szaty Maryi z gorsetem i kołnierzykiem oraz zaokrąglony kształt twarzy z pomalowanymi policzkami i rozpuszczone – niezakryte niczym – włosy wskazują na wyjątkowość tego przedstawienia, jakże odmiennego od innych wyobrażeń Matki Bożej Frydeckiej. Sama zaś kapliczka pochodzi z II połowy XIX wieku i została ufundowana przez rodzinę Michała Poloka. Obecnie opiekuje się nią rodzina Anny Foit oraz Magda i Andrzej Łupieżowiec.
– Figurka odzwierciedla typowe cechy Matki Boskiej z Frydka, której kult wśród miejscowych górali rozpowszechnił w XVIII wieku czeski jezuita o. Leopold Tempes, pierwszy duszpasterz beskidzkich górali. Przybył do Istebnej w 1716 r. i prowadził stąd pielgrzymki na frydeckie odpusty – podkreśla etnograf.
Rozmowę z Małgorzatą Kiereś nt. wyjątkowej figurki można było wysłuchać na falach Diecezjalnego Radia „Anioł Beskidów”.
Bp Piotr Greger poświęcił figurę Praskiego Dzieciątka w ramach wizytacji kanonicznej
Marzył o zdobyciu oryginalnego Praskiego Jezulatka i jego marzenie się spełniło. Nie musiał poszukiwać. Otrzymał je w darze. Ale nie schował go w swoim pokoju, lecz umieścił w kościele. By i parafianie mogli się cieszyć tym darem. Proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Jaworzynce ks. kan. Stanisław Pindel od lat kolekcjonuje figurki Praskiego Dzieciątka Jezus, zwanego Praskim Jezulatkiem albo Małym Królem. A gdy niedawno otrzymał oryginalną figurkę, postanowił w Trójwsi szerzyć kult Dzieciątka, co nabiera szczególnego wymiaru w związku ze zbliżającym się Adwentem
Ksiądz kan. Stanisław Pindel ma już w swoich zbiorach kilkadziesiąt figurek Praskiego Dzieciątka. To jego duga pasja, obok kolekcjonowania materiałów filatelistycznych związanych z pontyfikatem św. Jana Pawła II. Figurki z trudem mieszczą się na półce. – Większość otrzymałem w prezencie. Pochodzą z całego świata i zostały wykonane na wzór oryginalnego Dzieciątka Praskiego po to, aby ludzie w swoich domach mogli też oddawać cześć Małemu Jezusowi w tym wizerunku – tłumaczy ks. Stanisław Pindel, pokazując figurki wykonane z różnych materiałów: z porcelany, gipsu, stare, ale i całkiem nowe. – Zawsze marzyłem, by zdobyć oryginalną figurkę z Pragi. Nawet nie przypuszczałem, że moje marzenie się spełni. Taką figurkę otrzymałem w darze. Do tego ofiarodawca dołączył w prezencie ornat i kilka stuł z wizerunkiem Dzieciątka – dodaje Proboszcz.
Autor listu stawia miłość wzajemną w centrum życia Kościoła. Źródłem pozostaje miłość Boga, już pokazana w posłaniu Syna. Teraz widać jej owoc we wspólnocie. Miłość brata otwiera przestrzeń zamieszkania Boga. Jan używa czasownika (menō), „trwać”. W tej tradycji oznacza stałe przebywanie, jak w domu. W zdaniu „nikt nigdy Boga nie oglądał” słychać echo Prologu Ewangelii Jana (J 1,18). Niewidzialny Bóg pozwala się rozpoznać w miłości, która działa. Wzajemna miłość sprawia, że Jego obecność staje się realna, a miłość w człowieku dochodzi do pełni (teleioō).
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
