W trzyletnim cyklu liturgii Wniebowstąpienia czytamy kolejno opis ewangeliczny tej sceny w ujęciu świętych Mateusza, Marka i Łukasza. Czytane dziś zakończenie pierwszej Ewangelii (Mt 28, 16-20) pomija w ogóle wzmiankę o zabraniu Jezusa do nieba. W jego centrum mieści się nakaz misyjny Jezusa. Ewangelista przesuwa więc punkt ciężkości posłannictwa Kościoła na jego ziemską działalność. Obejmuje ona cztery czynności: wyruszenie w drogę, czynienie uczniów, udzielanie chrztu i nauczanie. Czynnością główną misji apostolskiej Kościoła jest pozyskiwanie uczniów w świecie pogańskim. Czynności tej podporządkowane są pozostałe: udzielanie chrztu i nauczanie.

Chrzest i katecheza prowadzą wszystkich wierzących do podstawowego celu, którym jest stawanie się uczniem Jezusa. Wędrowni katecheci są niezbędni, jeśli Ewangelia ma dotrzeć na krańce świata. Tak właśnie rozumieli swą misję Apostołowie, którzy wyruszyli na cztery strony świata, gotowi męczeństwem przypieczętować świadectwo o prawdziwości Dobrej Nowiny. Łaciński przekład tego nakazu u św. Hieronima (Euntes docete – Idąc, nauczajcie) nie oddaje w pełni bogactwa treści greckiego słowa matheteusate: „czyńcie uczniami”. Gramatycznie jest to strona bierna czasownika matheteuo – „stawać się uczniem”. Dopiero współczesne przekłady (jak częstochowska Biblia Paulistów) dostrzegają to specyficzne znaczenie słowa „pozyskiwać uczniów”.

Św. Mateusz (obok św. Jana) jest Ewangelistą, który najgłębiej ujął zadania uczniów Jezusa. Im to, w odróżnieniu od „tłumów”, objawione zostały tajemnice królestwa (por. Mt 13, 11). Oni też będą zaliczeni do prawdziwej rodziny Jezusa (por. Mt 12, 49), jeśli przekreślą swoje plany, wezmą własny krzyż i pójdą Jego śladem (por. Mt 16, 24). Ich pierwsza misja zwrócona była tylko do „owiec, które zginęły z domu Izraela” (por. Mt 10, 6). Po śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa ich sytuacja zmieni się jednak radykalnie. Odtąd mają „pozyskiwać uczniów we wszystkich narodach!” (por. Mt 28, 19). Zadaniem ich będzie wzywanie wszystkich do nawrócenia i udzielanie chrztu. W tej trudnej misji Jezus obiecuje im jednak swoją stałą obecność: „Jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28, 20).

Nakaz misyjny Jezusa, zamykający pierwszą Ewangelię, uświadamia Jego uczniom, że odtąd są tylko „ustami Mistrza”. Nie będą nauczać we własnym imieniu ani zakładać własnych szkół filozoficznych. Już przy pogrzebie Mistrza ważną rolę spełnił Józef z Arymatei, „który też był uczniem Jezusa” (Mt 27, 57). Dzieje Apostolskie pokazują, jak nakaz misyjny realizowany jest przez św. Pawła w Azji Mniejszej: „w Antiochii po raz pierwszy uczniów nazwano chrześcijanami” (Dz 11, 26). Podczas pierwszej podróży misyjnej Paweł i Barnaba „głosili Ewangelię (...) i pozyskali wielu uczniów” (Dz 14, 21). Podobnie w Efezie, gdzie wkrótce powstała prężna wspólnota Kościoła (por. Dz 19-20).