Każda pora życia ma swój sens, swoje odniesienie do Pana czasu i historii, do którego wszystko zmierza. Święty Paweł zachęca nas, abyśmy trwali w mocnej wierze, a przykładem życia pociągali innych do Boga. Przypomina o nadziei, którą mamy w Bogu: „Sam Pan nasz, Jezus Chrystus, i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam wiecznego pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi w każdym działaniu i dobrej mowie”. Ową nadzieję czerpiemy z faktu, że Bóg jest miłosierny i łaskawy i to On w Jezusie Chrystusie daje nam nadzieję zmartwychwstania i życie na wieki.

Druga Księga Machabejska poucza nas, ku czemu kierować całe nasze życie. Ukazuje bohaterskie męczeństwo za wiarę w zmartwychwstanie matki i siedmiu jej synów, które zwłaszcza dzisiaj jest doskonałym drogowskazem dla każdego człowieka, gdzie są cel i sens naszego życia. Wybrzmiewa to zwłaszcza w słowach braci męczenników: „Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego”.

Psalm 17 niejako tłumaczy odwagę nadziei męczenników i jednocześnie wyznacza nam perspektywę ufnej wiary Bogu: „Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz... Strzeż mnie jak źrenicy oka, ukryj mnie w cieniu Twych skrzydeł. A ja w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, ze snu powstając, nasycę się Twoim widokiem”. Zmartwychwstanie i życie wieczne jest więc celem drogi życia i szczytem wszelkich ludzkich starań.

Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii odsłania delikatnie, że życie zmartwychwstałych jest odmienne od tego na ziemi, bo jest pełnią życia w Bogu. „Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania”.