W Belgii istnieje kilka ośrodków psychiatrycznych prowadzonych przez Braci Miłosierdzia, korzysta z nich każdego roku średnio 5 tys. pacjentów. Zarząd tych szpitali składa się przede wszystkim z osób świeckich, które przekonują, iż eutanazja w ich ośrodku powinna być nadal dopuszczalna, ponieważ należy respektować zmiany zachodzące we współczesnym społeczeństwie. Wobec tej praktyki wystąpił przełożony zakonu brat Stockman.

W wyniku decyzji Watykanu wszyscy zakonnicy belgijskiej prowincji muszą podpisać skierowany do nich list z deklaracją, że „w pełni popierają magisterium Kościoła katolickiego, który zawsze twierdził, iż ludzkie życie musi być szanowane i chronione w sposób absolutny, od chwili poczęcia aż po jego naturalny kres". Dla osób odmawiających podpisania listu przygotowane są reprymendy, nawet w postaci wyłączenia z Kościoła.

Pierwsze deklaracje dotyczące głosu Kościoła na temat eutanazji zawarte zostały w Dekrecie Świętego Oficjum z 27 listopada 1940 roku przez Papieża Piusa XII. Głowa Kościoła jednogłośnie odpowiada na pytanie dotyczące zabijania ułomnych, niewinnych istot twierdząc, że: „(…) jest to sprzeczne z prawem naturalnym i pozytywnym prawem Boskim”.

Podczas pontyfikatu Jana Pawła II w Deklaracji Świętej Kongregacji Nauki i Wiary – „Iura et bona” z 5 maja 1980 roku zawarte zostały ustalenia: „Życie ludzkie jest podstawą wszystkich dóbr, źródłem oraz koniecznym warunkiem wszelkiej działalności ludzkiej, jak również współżycia społecznego (...) W związku z tym trzeba ponownie zdecydowanie oświadczyć, że bez względu na to, czy chodzi o płód lub embrion, o dziecko, osobę dorosłą czy starca, o osobę nieuleczalnie chorą czy znajdującą się w agonii, nie wolno dokonywać aktu aborcji czy eutanazji. Ponadto nikomu nie wolno prosić o taką śmiercionośną czynność: ani dla siebie, ani dla kogoś innego, powierzonego jego odpowiedzialności; co więcej, nikt nie może zgodzić się na to bezpośrednio lub pośrednio. Nie może również takiej czynności prawomocnie nakazać lub zezwolić na nią żadna władza. Chodzi w tym przypadku o naruszenie prawa Bożego, o znieważenie godności osoby ludzkiej”.

W encyklice Jana Pawła II „Evangelium vitae” z 25 marca 1995 roku klarownie zostało ujęte stanowisko, że jakiekolwiek zachowanie eutanazyjne jest zabiciem niewinnego człowieka, niezależnie od przypadku i woli osoby uśmiercanej, dlatego: „mocą Chrystusowej władzy udzielonej Piotrowi i jego Następcom w Komunii z Biskupami Kościoła Katolickiego potwierdzam, że bezpośrednie i umyślne zabójstwo niewinnej istoty ludzkiej jest zawsze aktem głęboko niemoralnym”.