Już prawie lato, ciągnie wilka do lasu. A ciągnie, bo – jak pisze Przemysław Barszcz – las jest rzeczywistością prawdziwą. W nim powstała nasza cywilizacja, las tkwi w naszej świadomości i podświadomości, bo nas ukształtował i do niego sięgają nasze korzenie. Autor „Sekretnego dziennika lasu” porównuje go do Facebooka: zwierzęta uczestniczą w sieci zapachowej, tworząc „profil użytkownika lasu”. W tym Facebooku znajdziemy powiadomienia, posty i informacje, które umożliwiają życie. Dla każdego las pachnie, wygląda i brzmi inaczej – zaznacza Barszcz. Fascynująca jest jego opowieść o dźwiękach wydawanych przez rośliny, np. syku drzewa gryzionego przez jelenia i głosach sąsiednich drzew, przejętych tym ostrzeżeniem.
Dla Przemysława Barszcza las to wspólnota roślin i zwierząt. My wiemy, kto stworzył las. „Patrząc na łąki, lasy, źródła i wznoszące się ku niebu szczyty, odczuwamy pragnienie, by dziękować Bogu za Jego wspaniałe dzieła” – powiedział w 1987 r. Jan Paweł II do leśników.
Autorzy książki „Mityczne drzewa” – Ursula Stumpf, Vera Zingsem i Andreas Hase mają jednak nieco inne zdanie. Drzewa, las to dla nich dary bogów. Niemniej, książka – pisana z pozycji fascynacji przyrodą i pokory wobec niej – zawiera sporo informacji o gatunkach drzew występujących w Polsce, mających bogatą historię i specyficzne właściwości.
Simona Kossak w książce „Serce i pazur. Opowieści o uczuciach zwierząt”, która zawiera jej radiowe gawędy, skupiła się na życiu emocjonalnym braci mniejszych. Emocjonalnym, bo i takie jest, o czym wiedziała nieodżałowana prof. Kossak i pewnie każdy, kto przyjaźnił się kiedyś z psem, kotem, koniem czy papugą.
Całe życie św. Jana Pawła II, jego nauczanie, jego nieustanna modlitwa i przykład świętości, były dla nas pocieszeniem w czasach trudnych i radością w czasach pomyślnych. Doceńmy ten dar i pozostańmy wierni jego nauczaniu – mówił ks. Paweł Ptasznik, wieloletni bliski współpracownik Papieża Polaka, prezes Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II.
Polacy i polscy pielgrzymi w Rzymie uczcili rocznicę urodzin Papieża Polaka w Bazylice św. Piotra. Rano przy grobie św. Jana Pawła II celebrowana była Eucharystia, której przewodniczył bp Jan Ozga, ordynariusz diecezji Doumé-Abong’ Mbang w Kamerunie .
W 106. rocznicę urodzin Karola Wojtyły przypominamy wydarzenia, które ukształtowały jego drogę do kardynalskiej purpury i ostatecznie doprowadziły go na Stolicę Piotrową. Podczas Soboru Watykańskiego II młody biskup z Krakowa był dla wielu jedynie „jakimś Polakiem”, jednym z setek Ojców Soborowych. Zaledwie kilka lat później najwybitniejsi teologowie i hierarchowie Kościoła widzieli w nim już jedną z najbardziej fascynujących postaci katolicyzmu - przyszłego papieża Jana Pawła II.
Papieżem powinien być Wojtyła. Niestety, to niemożliwe. On jest bez szans - tak myślał jezuita Henri de Lubac, jeden z najwybitniejszych teologów XX wieku, słuchając wystąpień bpa Karola Wojtyły podczas Soboru Watykańskiego II. Historia okazała się jednak przewrotna. To, co wydawało się niemożliwe, spełniło się po latach. Doświadczenia soborowe Karola Wojtyły nadały kształt pontyfikatowi Jana Pawła II.
„Należy pani do rodziny papieskiej” – powiedział mi kiedyś kard. Stanisław Dziwisz. Przyjęłam te słowa ze wzruszeniem, ale dopiero po latach zrozumiałam, jak wiele w nich było prawdy. Bo są takie rodziny, które najpierw poznaje się przez dokumenty, archiwa, świadectwa i żmudne badania, a potem odkrywa się, że weszły głęboko w serce. Tak właśnie było ze mną i z Wojtyłami.
Z Wojtyłami naprawdę związałam część życia. Najpierw była wieloletnia praca: biografia Emilii i Karola Wojtyłów, potem Edmunda, brata Papieża, godziny spędzone nad źródłami, rozmowy, porównywanie relacji, mozolne odtwarzanie losów ludzi, o których świat zwykle pamięta tylko dlatego, że wydali na świat świętego. Z czasem jednak przestała to być wyłącznie praca. Coraz mocniej czułam, że obcuję nie tylko z historią, ale z tajemnicą domu, z którego wyrósł człowiek zdolny poruszyć sumienie świata. Dlatego 18 maja nigdy nie jest dla mnie tylko rocznicą urodzin Jana Pawła II. Ten dzień zawsze prowadzi mnie do Wadowic. Do skromnego mieszkania. Do matki, która kochała małego Lolusia bez granic i powtarzała, że „to dziecko będzie kimś wielkim”. Do ojca, który więcej mówił klęcząc, niż inni potrafią powiedzieć słowami. Do starszego brata Edmunda, który poświęcił swe młode życie, gdy jako lekarz ofiarnie służył chorej (zaraził się od niej szkarlatyną). Im dłużej zajmuję się tą rodziną, tym mocniej widzę, że świętość Jana Pawła II nie zaczęła się ani w seminarium, ani na Stolicy Piotrowej. Zaczęła się w domu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
