Za poetą chciałoby się powiedzieć: „Byłoby to wszystko nawet śmieszne, gdyby nie było takie smutne”, gdy się patrzy na tę całą rozpasaną ofensywę różnych dewiacji seksualnych w przestrzeni publicznej. Jeszcze niedawno ludzie mający problemy ze swoją psychiką, po prostu chorzy, bo tak lekarze określają wszelkie objawy homoseksualizmu, nie obnosili się ze swoimi chorobowymi skłonnościami, raczej ukrywali trwanie w związkach jednopłciowych, niezgodnych z wiarą chrześcijańską i zasadami normalnego życia. Dzisiaj bez żadnych zahamowań manifestują swoje dewiacje na ulicach, w miejscach publicznych, bez wstydu czy chociażby zażenowania, domagają się wręcz jakichś specjalnych praw, ogólnego uznania i akceptacji, a nawet chcą, by o tym nauczać dzieci w szkole. Zabiegają o wysokie stanowiska w strukturach państwowych, samorządowych, w różnych dziedzinach życia społecznego i kulturalnego i dostają je, mają więc możliwość kreowania swojego chorego, obrzydliwego stylu życia w społeczeństwie, co szkodzi szczególnie dzieciom i młodzieży wchodzącej w dorosłość.

Pod chwytliwymi hasłami źle pojętej tolerancji, nowoczesności, a wręcz światowego życia niszczą godność ciała i duszy człowieka, oddalają młode pokolenia od zasad wiary chrześcijańskiej, sieją spustoszenie w psychice dzieci i młodzieży, podważają wartość normalnej, zdrowej rodziny. Jakie to wszystko ma znaczenie dla naszej przyszłości, nietrudno sobie wyobrazić. Gdy choroba psychiczna i dewiacje stają się normą, a nawet wzorem do naśladowania, to wypadałoby zapytać: O co chodzi w tym szaleństwie? Czy to upadek podstawowych wartości tego świata, czy może, jak zwykle, chodzi o pieniądze?

Jan Paweł II z wielką miłością i troską już 40 lat temu mówił: „Tak jak kiedyś mój rodzony ojciec włożył mi w rękę książkę i pokazał w niej modlitwę o dary Ducha Świętego, tak dzisiaj ja, którego również nazywacie ojcem, pragnę modlić się z warszawską i polską młodzieżą akademicką: o dar rozumu, o dar umiejętności, czyli wiedzy, o dar rady, o dar męstwa, o dar pobożności, czyli poczucia sakralnej wartości życia, godności ludzkiej, świętości ludzkiej duszy i ciała, wreszcie o dar bojaźni Bożej, o którym mówi psalmista, że jest początkiem mądrości”. Podczas jednej z audiencji generalnych Papież powiedział wyraźnie, że „nie może stanowić prawdziwej rodziny związek dwóch mężczyzn lub dwóch kobiet, a tym bardziej nie można przyznawać takim związkom prawa do adopcji osieroconych dzieci”.

Kościół stoi na straży autentyczności ludzkich rodzin i wzywa parlamenty, państwa i organizacje międzynarodowe, żeby nie ulegały pokusie pozornej nowoczesności, która niszczy i zniewala, zagraża całej ludzkości! Należy przypomnieć o Janie Pawle II walczącym z niebezpieczeństwem antyrodzinnej nawałnicy i bagatelizowaniem największych wartości, które składają się na życie rodziny i stanowią o godności człowieka. Może należałoby powrócić do tamtych homilii i w całości je przeanalizować. Tym bardziej że są to słowa największego z rodu Polaków, dzisiaj bardzo aktualne.