Dobrze, że jesteś. Długo się zastanawiałam, czy napisać. Nie będę opisywać swojego życia – było ciężko, ale dzięki Bożej pomocy i opiece Matki Bożej udało mi się pokonać trudności. Mam 68 lat, 3 córki i 6 wnuków. Jestem wdową – mieszkam sama (od 15 lat). 30 lat pracowałam jako nauczycielka. Chętnie porozmawiam o życiu swoim i rozmówcy – każdy coś przeżył. Większość z nas potrzebuje kontaktu z innymi ludźmi. Chciałabym poznać kogoś chętnego do rozmowy, kogoś, z kim mogłabym pójść na spacer (bardzo lubię chodzić), do kina, pojechać na wycieczkę rowerową, nad jezioro (lubię pływać). Gdyby ktoś był chętny do skontaktowania się ze mną, aby się wzajemnie poznać, byłabym szczęśliwa.
Pierwszy raz piszę do gazety – może robię coś nie tak, jak trzeba. Ale jeżeli mój list może trafić do kogoś zainteresowanego, to proszę o przekazanie go.
Będę czekała na odpowiedź.
Wierna Czytelniczka
Dziękuję za piękny list – świadectwo dobrze spełnionego życia, które się przecież jeszcze nie kończy. Takich listów jest sporo i czasem się zastanawiam, czy akurat nasza rubryka jest właściwym miejscem, dokąd można się zwrócić... Naturalnie, zdarzają się piękne przyjaźnie zawarte w ten sposób, ale to droga niepewna i wskazana raczej dla ludzi mieszkających w miejscach, gdzie nie ma innych możliwości spotkania kogoś podobnego do siebie. Czytelniczka mieszka w dużym mieście, gdzie jest wiele okazji spotkania nie tylko pojedynczych ludzi, ale i całych grup działających dla jakiegoś wspólnego celu. Może warto pomyśleć o takiej drodze spotkania kogoś, kto będzie dla nas interesującym towarzyszem życia.
Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.
Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.
John Bridges, "Uzdrowienie teściowej Piotra"/pl.wikipedia.org
Opowiadanie o powołaniu Samuela zaczyna się od zdania o rzadkim słowie Pana. To czas, w którym objawienie jakby przygasa. Widzenia nie są częste. Akcja toczy się w Szilo, w przybytku, gdzie znajduje się Arka. Samuel śpi blisko miejsca świętego, a obok stoi lampa Boża, jeszcze nie zgasła. Ten szczegół niesie nadzieję. Obecność Pana trwa mimo zmęczenia i zamętu. Heli jest stary, jego oczy przygasają.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
