Dla Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej poświęcenie nowego kościoła jest wielką radością. – Pobłogosławienie świątyni jest spełnieniem realizacji Bożych planów, którymi kieruje Matka Boża – mówi w rozmowie z „Niedzielą” s. Brygida Olędzka CSL.
W tym roku znajdujące się koło Wyszkowa Loretto obchodzi 90. rocznicę powstania. W maju 1928 r. bł. ks. Ignacy Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Tak się rozpoczęła historia tego sanktuarium, polskiego Loretto. Kult Matki Bożej Loretańskiej w tym miejscu cały czas rozrasta się. Od ponad 30 lat na uroczystości odpustowe we wrześniu do Czarnej Madonny w Loretto pielgrzymuje ponad 10 tys. pątników. Wśród nich są pielgrzymi, którzy pieszą idą do Matki Bożej Loretańskiej aż z Drohiczyna. Wierni nie mieszczą się w kaplicy, dlatego też Msze św. w okresie letnim sprawowane są na zewnątrz. Odpowiadając na potrzeby wiernych, zgromadzenie postanowiło wybudować nową świątynię. – Przybywa coraz więcej pielgrzymów. W nowej świątyni będą mogli znaleźć lepsze warunki do modlitwy, skupienia i spotkania z Matką Bożą – zaznacza s. Brygida Olędzka CSL.
Budowana od 2013 r. świątynia nawiązuje do architektury kościołów włoskich w Asyżu oraz klasztoru benedyktynów na Monte Cassino. Rozpoczęcie budowy miało miejsce w Roku Wiary, gdy w diecezji warszawsko-praskiej peregrynowała figura Matki Bożej Loretańskiej. 23 maja 2013 r. zgromadzenie uzyskało pozwolenie na budowę kościoła. – To symboliczna data, ponieważ wtedy Kościół obchodził po raz pierwszy święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana – zaznacza s. Brygida.
Loretto to też miejsce duchowej formacji. Od kilku lat prowadzone są tutaj rekolekcje dla rodzin, młodzieży, osób starszych. Odbywają się też spotkania anonimowych alkoholików. W ostatnich rekolekcjach dla rodzin z dziećmi uczestniczyło ponad sto osób. Zgromadzenie ma nadzieję, że nowa świątynia będzie dla pielgrzymów i uczestników rekolekcji miejscem, w którym będą wypraszać wiele łask za pośrednictwem Matki Bożej Loretańskiej.
W związku z przypadającym dziś wspomnieniem Najświętszej Maryi Panny Loretańskiej Ojciec Święty w swoim wpisie na komunikatorze Twitter powierzył Matce Bożej z Loreto sprawę pokoju i braterstwa w świecie.
Papieski tweet ma po polsku następującą treść: „Święta Dziewica z #Loreto niech pomoże nam pokonać drogę pokoju i braterstwa zbudowaną na otwartości i przebaczeniu, szacunku do drugiego i miłości; niech obdarzy rodziny błogosławieństwem życia i przyniesie pomoc oraz pociechę tym, którzy są wystawieni na próbę”.
Jest druga połowa lipca, marzymy o urlopie, odpoczynku, chwili wytchnienia. I pewnie niewielu z nas pamięta, że mijają właśnie dni miesiąca poświęconego Najdroższej Krwi Chrystusa. Paradoksalnie, właśnie w okresie wakacji, gdy może łatwiej zapomnieć o Panu Bogu, Kościół podsuwa nam coś, co powinno nas zatrzymać.
Brzmi to niemal jak sprzeczność: ten leniwy, słoneczny czas, kiedy najchętniej odkładamy wszystko na później, skrywa w sobie jedną z najgłębszych i zarazem chyba najbardziej zapomnianych tajemnic wiary. A przecież do czasów reformy liturgicznej podjętej po Soborze Watykańskim II istniała osobna uroczystość Najdroższej Krwi Chrystusa (przypadała 1 lipca). Ustanowił ją papież Pius IX w 1849 roku, a Pius X w 1914 roku podniósł ją do rangi osobnego święta. Wraz z upływem czasu jednak, to święto niejako „wtopiło” się w Boże Ciało (Uroczystość Naświętszego Ciała i Krwi Chrystusa) i zniknęło z kalendarza jako odrębne. W sumie, szkoda, bo w zdecydowanej większości przestajemy pamiętać chociażby o tym, że w lipcu odmawia się litanię do Najdroższej Krwi Chrystusa. A pamiętam, jak Marianna Popiełuszko opowiadała mi, że przez cały lipiec codziennie na kolanach modliła się w domu słowami tej litanii razem z mężem i z dziećmi. Być może dlatego ks. Jerzy miał do niej później szczególne upodobanie. Znamienne, że w ostatnim lipcu swego życia w 1984 roku zaczął ją usilnie propagować wśród swoich dawnych studentów, jak opowiadał mi jeden z nich, Wojciech Bąkowski (lekarz, który zmarł około miesiąc temu).
Jestem głęboko przekonany, że treść książki, którą czytelnik trzyma w ręku, najpełniej jak to tylko możliwe odpowiada temu, co znalazłoby się w zapowiadanym przez samego Sheena dziele o demonach.
Wykorzystano w niej wyłącznie własne słowa arcybiskupa. Choć zostały spisane lub wypowiedziane mniej więcej pół wieku temu, dziś być może są jeszcze bardziej aktualne niż wtedy. Arcybiskup Fulton Sheen niewątpliwie miał dar proroczy, a wiele z jego proroctw się ziściło. W trakcie lektury czytelnik natknie się na kilka uwag redaktorskich, aczkolwiek starałem się ograniczyć je do minimum. Zrobiłem tak przede wszystkim dlatego, że znacznie bardziej
interesuje mnie to, co ma do powiedzenia Sheen, niż to, co
mam do powiedzenia ja. Jestem w tym względzie purystą. Nie
podoba mi się nawet przepis, który zezwala na skorzystanie
z „wyznaczonego pałkarza” w baseballu. Niektóre fragmenty
odrobinę wygładziłem, aby łatwiej się je czytało, ale dołożyłem wszelkich starań, aby ich treść zachować w jak najczystszej
formie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
