Jestem ponad, kocham pomimo

Katolików – mimo wielu różnych charyzmatów i darów – łączy jedno: bycie dzieckiem tego samego BOGA! To właśnie ma pokazać akcja pod nazwą JESTEM PONAD KOCHAM POMIMO

Niedziela Ogólnopolska 36/2018, str. 50-53

Agata Kowalska

[ TEMATY ]

Niedziela Młodych

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Akcję zainicjowało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Archidiecezji Częstochowskiej (kilkoro z nich to bohaterowie „Hardcorowych rekolekcji”).Swoje poparcie dla akcji można wyrazić przez zakup opaski na rękę właśnie z tym napisem. Oprócz hasła, znajdziemy na niej także 4 symbole: Szkoły Nowej Ewangelizacji, Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży, Wspólnoty Przymierza Rodzin Mamre oraz Ruchu Świało-Życie. Wielokropek znajdujący się za symbolami oznacza wszystkie inne wspólnoty. Jak mówią inicjatorzy akcji, zamieszczone na bransoletce słowa to wyraz jedności całego Kościoła katolickiego. Dzisiejszy świat naprawdę potrzebuje takich znaków – bycia PONAD i kochania POMIMO.

Jeśli chcesz się włączyć w akcję i kupić bransoletkę (koszt: 5 zł), zapraszamy do kontaktu z zastępcą prezesa Zarządu KSM Archidiecezji Częstochowskiej Stanisławem Mrozem – tel. 793 461 006. Całkowity dochód zostaje przekazany na rzecz tych, którzy najbardziej potrzebują naszej realnej, materialnej pomocy, czyli prześladowanych chrześcijan w Aleppo. W ten sposób jeszcze mocniej wskazujemy na zgodność Kościoła katolickiego. Młodzież chętnie nosi opaskę na ręce. Zapytani, czym dla nich jest bycie PONAD i kochanie POMIMO, mówią tak jak 19-letni Łukasz z KSM-u: – Dla mnie jest to idealne połączenie. Uważam, że nie można być ponad trudnościami, nie kochając z całego serca. W dzisiejszych czasach te cztery stosunkowo banalne (chociaż może właśnie na tym polega ich wyjątkowość) wyrazy nabierają jakże aktualnego przekazu i pomagają otwierać oczy na potrzeby braci. Samo bycie ponad już jest wyrazem kochania pomimo wszystko, a zwłaszcza kochania bezwarunkowo.

W inicjatywę włączyło się także wiele znanych osób, swoje „TAK” w filmikach wyrazili: metropolita częstochowski abp Wacław Depo, biskup pomocniczy warszawsko-praski Marek Solarczyk, biskup pomocniczy częstochowski Andrzej Przybylski, a także ks. Andrzej Lubowicki – asystent generalny KSM i raper TAU, których tutaj możecie zobaczyć:

Więcej filmików na: ksm-czestochowa.pl

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2018-09-04 13:40

Reklama

Wybrane dla Ciebie

I o co tu płakać?

Niedziela Ogólnopolska 48/2012, str. 41

Ks. Tomasz Chłopicki

[ TEMATY ]

Niedziela Młodych

Jezus czeka… I w tym czekaniu św. Jan upewnia nas, że Jezus kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. Jezus zwleka i nie przyjdzie (po ludzku patrząc) na czas - za pięć dwunasta, w ostatniej chwili. Bo on wie, że to nie będzie ostatnia chwila. Dlatego mówi najpierw, że Łazarz zasnął, a kiedy apostołowie nie rozumieją - obwieszcza otwarcie - Łazarz umarł. Ale zaraz dodaje: „Raduję się ze względu na was!”. Jezus nie ma wątpliwości - idzie wskrzesić tego, którego kocha, będzie to ogromny znak mocy i miłości Bożej. Od nadejścia wiadomości o chorobie Łazarza do pojawienia się Jezusa w Betanii mija sześć dni. Zaczyna się ostatni, najtrudniejszy etap - najpierw spotkanie z Martą poza miastem, bo jak tu się sensownie spotkać i rozmawiać w domu, w którym pełno żałobników. I jej pretensja: „Panie, gdybyś tu był”. W oczach Marty Jezus ponownie się „nie sprawdził”. Nie było Go, kiedy był potrzebny, nie zareagował, zawiódł ją. Ale poza tą pretensją jest coś jeszcze: Marta jest przekonana, że Jezus może „naprawić swój błąd” i wskrzesić Łazarza. A raczej żąda tego od Jezusa: „Nawet teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko” - w domyśle: „Więc proś Go!”, a On się zgadza! Potrzebował tylko jej decyzji, że chce Mu uwierzyć. Teraz wysyła ją po Marię, a ona cóż takiego mówi? „Panie, gdybyś tu był!”. Ta sama pretensja, tyle, że po niej nic już nie dodaje. Tyle zostało z siedzenia u stóp Jezusa i z „lepszej cząstki”. Ale On widzi, że Maria nie ma siły na rozmowę, więc idzie od razu do grobu. Tu doznaje wzburzenia i zaczyna płakać. W tle słychać pretensje wielu osób: „Czy nie mógł…?”. No ale zaraz, po co ten płacz, przecież Jezus sam mówił, że idzie wskrzesić Łazarza. No i o co tu płakać? Gdzie tu logika? Ano pewnie w tym, że Jezusa niezmiernie boli fakt, że aby pomóc Łazarzowi zacząć normalne życie, aby go uzdrowić, musiał go przeprowadzić aż przez takie doświadczenie. Aż przez śmierć… A przy tym także jego siostry. Przecież bardzo ich wszystkich kochał i boli go, że musi im zadać cierpienie, bo nie ma innej drogi ich uzdrowienia. Jeszcze tylko krótka walka z wątpliwościami Marty (znów instynktownie wzięła na siebie odpowiedzialność), mocna i żarliwa modlitwa dziękczynna do Ojca. A potem Jezus wykrzyknął wielkim głosem: „Łazarzu, CHODŹŻE na zewnątrz!”. Czemu taki krzyk? Ano dlatego, że Łazarz właśnie otworzył oczy i zdał sobie sprawę, że są zawiązane opaską, że spętane są też jego nogi i że wokół śmierdzi czterodniowym trupem. Zatem usłyszenie mocnego głosu Jezusa było dla niego w tej sytuacji najpiękniejszym dźwiękiem świata. W jednym momencie zdał sobie sprawę z prawdziwego stanu swojego życia i swojej duszy przed uzdrowieniem, a w kolejnym Jezus obwieścił mu wolność i nowe życie: „Uwolnijcie go, pozwólcie mu iść!”. Jakiś czas później Jezus znów jest w Betanii i Łazarz siedzi za stołem - teraz wszyscy już wiedzą, kto to jest i on zna swoje miejsce - podejmuje odpowiedzialność. Dlatego Marta może usługiwać w pokoju serca, a Maria ofiarować Jezusowi namaszczenie jako dar swojej miłości. Tak, Jezus uzdrawia, ale czasem droga do tego uzdrowienia jest jak u Marty, Marii i Łazarza -bolesna. To jest Ewangelia o bezpardonowej walce Jezusa o tych, których kocha. I patrząc na Niego trzeba spojrzeć na te momenty swojego życia, które wiążą się z bólem i cierpieniem nie tylko jako na paskudny czas, o którym chcę zapomnieć, ale jako na czas, kiedy Jezus o mnie walczył. A ja myślałem, że on się spóźnia, że zawiódł, że porzucił…

CZYTAJ DALEJ

Święci Bazyli Wielki i Grzegorz z Nazjanzu

CZYTAJ DALEJ

Kard. Ambongo: lepsza przyszłość Afryki jest możliwa

2026-01-02 19:56

Françoise Niamien, Dorota Abdelmoula-Viet
/Vatican Media

@VATICAN MEDIA

Kard. Ambongo podczas spotkania z Leonem XIV

Przewodniczący Sympozjum Konferencji Episkopatów Afryki i Madagaskaru (SECAM) podsumowuje miniony rok i komentuje papieskie orędzie na 59. Światowy Dzień Pokoju, które w szczególny sposób wybrzmiewa wśród mieszkańców Afryki. Hierarcha uważa, że prawdziwy pokój w Afryce nastąpi tylko poprzez nawrócenie jej mieszkańców oraz ich zaangażowanie na rzecz prawdy, sprawiedliwości i równości. Życzy sobie, aby rok 2026 był prawdziwym punktem wyjścia do wyzwolenia Afryki spod wrogich jej sił.

Odwołując się do orędzia Leona XIV na 59. Światowy Dzień Pokoju, kard. Fridolin Ambongo podkreśla, że jego adresatem są nie tylko chrześcijanie. „Ojciec Święty apeluje do wszystkich sumień. Do sumienia ludzkiego, ale także chrześcijańskiego. Każdy z nas, na swoim poziomie, musi uświadomić sobie swoją odpowiedzialność w dążeniu do pokoju na świecie” – zauważa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama