Dominika Szymańska: – W ciągu ostatnich kilku miesięcy Kościół zaistniał mocno w przestrzeni publicznej. Teraz z kolei mamy festiwal chrześcijański na OFF-ie...

Ks. Michał Misiak: – Cel jest taki, żeby wyjść z wartościami, które są ważne dla nas, chrześcijan, do świata, w miejsce pozakościelne. Żeby uruchomić taką drogę głoszenia Słowa Bożego, organizowania eventów ewangelizacyjnych, spotkań chrześcijańskich poza murami świątyni, poza salkami parafialnymi. OFF Piotrkowska jest idealnym miejscem do tego, by coś takiego robić. Chcemy pokazać wiarę jako rzeczywistość atrakcyjną, przystępną dla wszystkich. Ci, którym nie po drodze do Kościoła, łatwiej przyjdą na swój teren niż do kościoła czy do jakiejś auli przyparafialnej.

– Jak to się stało, że trafił Ksiądz właśnie na OFF-a?

– Wszystko zaczęło się od kolędy zimą, kiedy mój proboszcz o. Kazimierz Kubacki SJ wysłał mnie na OFF, który znajduje się na terenie parafii Jezuitów. Wziąłem kropidło, wodę święconą i poszedłem do tych restauracji i klubów. I co drugie miejsce przyjmowało Boże błogosławieństwo. Chodziłem kilka dni, udało się wyświęcić wiele sklepów, dyskotek, restauracji. I modlitwa, która tam była odmawiana, stworzyła pewnego rodzaju sieć nad tym miejscem, z którego Pan Bóg zaczął łowić ludzi. Czuć, że ten teren jest już uświęcony, że kolęda wydała owoc, że ta ziemia stała się żyzną ziemią. Zaczęliśmy spowiadać tam na OFF-ie regularnie, raz w tygodniu. Przeprowadzać różne spotkania, rozmowy w lokalach na OFF-ie, takie duchowe. Z tym, co normalnie robiłoby się w parafii, czyli ze spowiedzią i pomocą duchową, przenieśliśmy się właśnie tam, na OFF. I faktycznie zaczęły się nawrócenia, zaczęły się cuda dziać, dzięki też otwartości ludzi, którzy tam pracują, posługują. Miesiąc temu zapytaliśmy właścicieli OFF-a, czy pozwolą nam jako Kościołowi jeszcze bardziej wejść na swój teren. Chętnie się na to zgodzili i podjęliśmy współpracę.

– OFF zamienił się na ON?

– Tak, miejsce OFF, które było wyłączone z użytku, stare fabryki, zaczęło żyć z jednej strony życiem kulturowym, rozrywkowym, dzięki temu, co robią właściciele OFF-a. A my, jako Kościół, chcemy ożywić ducha tych ludzi i tego miejsca. I to się udaje. Widzę, że każde miejsce „off”, każdą dzielnicę, osiedle, trudną ulicę można zamienić na „on”, jeżeli będzie współpraca ludzi. W ten sposób można odnawiać każde miejsce wyłączone i każdą patologię uzdrowić i Ducha posłać. Dostaliśmy do dyspozycji 6 dni i w sposób naturalny pojawił się pomysł, żeby podzielić ten czas między poszczególne wspólnoty, zaproponować 6 różnych rzeczy, żeby ukazać bogactwo Kościoła.

– Program Festiwalu też był bogaty i zróżnicowany: filmy, koncerty, spotkania otwarte…

– 31 lipca przypadło wspomnienie św. Ignacego z Loyoli, więc naturalnie wyszło, że to Jezuici mieli pieczę nad tym dniem. Wyświetliliśmy film przedstawiający historię świętego. Projekcję poprzedziła konferencja o. Pawła Sawiaka nt. ćwiczeń Ignacego i rozeznawania duchowego.

– Czy ludzie są zainteresowani konferencją nt. rozeznawania duchów? To dość mocny temat, który dotyczy chyba ludzi bardziej zaangażowanych...

– To budzi duże zainteresowanie. Rozeznawanie duchów jest pociągające również dla ludzi niewierzących, którzy interesują się np. okultyzmem. My serdecznie zapraszaliśmy również ateistów, bo po to robimy takie wydarzenia, żeby współpracować z Bogiem. A On chce zdobywać ludzi, chce ich ratować, wyławiać z tego świata i zbawiać. I po to wychodzimy na OFF.

– Czy Jezus też by chodził na OFF-a, gdyby żył w naszych czasach?

– Myślę, że tylko tam by siedział. Patrząc na 3 lata Jego publicznej działalności, Jezus wybierał same takie miejsca „off”. On nie zostawał w synagodze, w świątyni, tylko chodził. I zachodził właśnie w takie miejsca, które uważane były przez Jemu współczesnych za miejsca gorsze, wyłączone, z celnikami, z grzesznikami. On się nie bał takich miejsc, no i my tylko Go naśladujemy. To nic wielkiego.

– Nic nowego też...

– To jest istota działania Kościoła. Kolejnego dnia mieliśmy spotkanie z Domem Magnificat i to było wyjście naprzeciw ludziom, którzy są uwikłani w różne nałogi. Jako streetworker – ponieważ biskup posłał mnie na taką misję dwuletnią – spotykam wiele osób uzależnionych, ok.50-80 osób, na Piotrkowskiej i w okolicy. A za tymi osobami w większości ciągnie się wątek ich rodzin, rodziców, rodzeństwa. Często są to ludzie, którzy jeszcze do niedawna chodzili do szkół, do pracy, normalnie funkcjonowali, ale że wpadli w nałóg dopalaczy, zaczęli kraść, wynosić z domu różne rzeczy, w konsekwencji rodzice odebrali im klucze i stali się bezdomnymi. Wielu rodziców przychodzi i pyta się, jakie jest rozwiązanie. Co można zrobić, jeżeli ktoś wpadnie w taki nałóg. Mamy dla nich konkretną propozycję: Dom Magnificat – miejsce terapii dla osób uzależnionych. Swoje świadectwa mówiły osoby obecnie przebywające na terapii w tym domu, ale też osoby, które już są wolne od nałogów. Swoją książkę na temat wychodzenia ze starego życia, z narkomanii, zaprezentowała też jedna z terapeutek.

– Uzależnienie często łączy się ze śmiercią. Ale śmierć to temat dla każdego.

– Ks. Adam Pawlak poprowadził konferencję o oswajaniu śmierci: jak sobie radzić ze śmiercią bliskiej osoby, jak przeżywać żałobę. Chodziło o to, by ukazać śmierć od innej strony. Żebyśmy się nie bali śmierci. Wiele osób traci męża, żonę, rodzice chowają dzieci i nie mogą sobie z tym poradzić, ostatnio coraz częściej spotykam ludzi młodych, którzy tracą kogoś przez samobójstwo, wypadki samochodowe, choroby. Jest wielu młodych, którzy się oddalają od Boga, obrażeni przez to, że zabrał im kogoś bliskiego. I ta konferencja była właśnie dla nich, dla tych, których w jakiś sposób temat śmierci dotyka. Ten temat połączyliśmy z projekcją filmu „Ostatni szczyt” – o hiszpańskim kapłanie, który całe swoje życie przeżył na 100 proc., zaangażowany w życie bliźnich, wielu ludziom pomagał. Wyjechał na rekolekcje, na koniec rekolekcji poszedł w góry, żeby spotkać się z Bogiem i odpocząć. I tam zginął pod lawiną. Po jego tragicznej śmierci został nakręcony film o nim, bo tak ludzie dobrze o nim mówili i tak go wspominali. Cały ten wieczór organizowała wspólnota Ruch Czystych Serc, która ma charyzmat wielkiej otwartości i przyjęcia.

– Weekend to czas na koncerty.

– 1 sierpnia przypadała kolejna rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. W sobotę postawiliśmy więc na koncert patriotyczny „Chwała Zwyciężonym” w wykonaniu Barbary Rogali & Apertus Quartet, aby uczcić tych, którzy oddali życie za ojczyznę. W większości były to autorskie kompozycje Grzegorza Rogali do słów poetów, dla których słowo Polska było kompasem. W niedzielę 5 sierpnia o godz. 19 mamy z kolei koncert Jednego Ciała dedykowany dla małżeństw, zakochanych, narzeczonych, dla tych, którzy chcą kochać, chcą się uczyć kochać, przebaczać, przyjaźnić się. I ten koncert połączony jest z modlitwą wstawienniczą o przebaczenie w związkach, okazanie sobie miłosierdzia. Prosimy, żeby Bóg zabrał, wykasował z pamięci różne złe rzeczy, żeby też wybaczając swojemu mężowi/żonie już nigdy nie wracać do tych zadanych krzywd. Koncert Jednego Ciała zawsze się wiąże z jakimś umocnieniem miłości, ponieważ ten duet małżeński powstał właśnie po to, by pomagać małżonkom kochać się właśnie taką miłością: wierną, czułą, kreatywną. I każda piosenka jest praktycznie o innym sposobie kochania, o innym ważnym aspekcie życia. Więc po całym koncercie jesteśmy jakby po kursie przedmałżeńskim, po terapii małżeńskiej. To niesamowite doświadczenie i owoce po tych koncertach są przepiękne: ludzie żyjący w separacji na nowo dają sobie szansę, mężczyźni zaczynają okazywać większy szacunek żonom, kupują kwiaty bez okazji, mówią komplementy, po latach niemówienia słowa „kocham cię”, ktoś to robi nagle codziennie. Takie małe cuda.

– Z jednej strony jest to skierowane do innych, ale z drugiej też my, chrześcijanie, tego potrzebujemy, po prostu doświadczać tej pełni życia i tego, że Pan Bóg przenika naszą codzienność, czy idziemy oglądać film czy na piwo ze znajomymi.

– Tak, te dwie rzeczy przenikają się. Takie normalne, bezkompleksowe życie chrześcijan już jest ewangelizacją. Widać wtedy naszą radość, nadzieję i kiedy jesteśmy sobą w świecie, wśród ludzi, którzy Boga nie znają, w sposób naturalny budzimy pytanie: kim oni są, co to za fajny event, co to za ludzie: fajnie wyglądają, bawią się, co to jest ta chrystoteka, gdzie nie ma alkoholu, co to za film, że nie ma na niego wolnych miejsc? I to jest faktycznie oddziaływujące i nienachalne. Mamy wielką wartość w sobie jako dzieci Boże i nie musimy o niej szczególnie mówić, żeby dawać świadectwo. Trzeba tylko po prostu nie unikać ludzi i być sobą w takich przestrzeniach. To wystarczy. Już się Bóg będzie posługiwać takim wyjściem do ludzi. Jezus chce, abyśmy przenikali ten świat, byli solą dla tego świata i nie bali się przyprawiać, nie bali iść tam, gdzie nie ma smaku, gdzie nie ma nadziei, żeby tam wnosić Boga, wartości.

– To też jest okazja do budowania jedności w łódzkim Kościele. Mieliśmy 6 różnych wspólnot działających razem. A można to było zrobić samemu.

– Można zrobić to samemu, ale Bóg chce, żeby to robił Kościół. Dlatego poszliśmy taką drogą, że te 6 dni ogarnia 6 wspólnot, które ze sobą współpracują. To jest fajne, że się poznajemy w pracy ewangelizacyjnej, a i owoce są lepsze. Bo kiedy ktoś bierze na siebie organizowanie takich dni, mógłby się przemęczyć i w jego osobistym życiu duchowym mogłoby dojść do różnych zaniedbań. A kiedy ten ciężar jest rozłożony na wiele osób, każdy robi tyle, ile ma do zrobienia, to go nie przeciąża i też szatan nie ma się gdzie wepchnąć. A on lubi mieszać, gdy jest jakieś napięcie, stres, za dużo pracy. Trzeba widzieć w każdym człowieku dobro, to, że nie chodzi do Kościoła, nie znaczy, że nie może udostępnić nam swojej przestrzeni, a później przyjść na nasz event. A może do tego Kościoła też przyjdzie.