Kolejną, 78. już rocznicę Zbrodni Katyńskiej w Krakowie i Małopolsce upamiętniono na różne sposoby. Już w poniedziałek 9 kwietnia br. odbyła się uroczystość na Cmentarzu Rakowickim, gdzie m.in. w kaplicy cmentarnej została odprawiona Msza św. w intencji zamordowanych w Katyniu, ofiar komunizmu oraz za Ojczyznę.
Z okazji Światowego Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej cykl wydarzeń, zwłaszcza tych o charakterze edukacyjnym, przygotował IPN – w wybranych miejscowościach Małopolski był realizowany projekt „Echa Katynia”, w ramach którego odbywały się prelekcje historyczne i seanse filmowe. Zainteresowani obejrzeli m.in. filmy: „Miałam Ojca w wyobraźni” oraz „Nie pamiętam”.
Z kolei w niedzielę 15 kwietnia w Krakowie został zorganizowany VIII Marsz Katyński. Jego uczestnicy przeszli spod Wieży Ratuszowej na Rynku Głównym, gdzie w sposób szczególny wybrzmiały słowa przypominające tragedię narodu polskiego: – W roku 1940 elita polskiego państwa została zamordowana. Gromadzimy się, aby w Marszu Katyńskim oddać hołd bohaterom naszego narodu. Tym, którzy przelali krew za wolność naszej ojczyzny.
Reklama
Uczestniczący w marszu przypominali: – Po wkroczeniu Armii Czerwonej na tereny Polski do sowieckiej niewoli dostały się tysiące polskich wojskowych, przedstawiciele polskiej inteligencji. NKWD umieściła ich w specjalnych obozach, uprzednio organizując selekcję. Oficerowie trafili do obozów w Kobielsku, Starobielsku i Ostaszkowie. Decyzję o eksterminacji polskich jeńców, przetrzymywanych w obozach oraz więzieniach NKWD, podjęto na najwyższych stopniach sowieckiej władzy. O wydanie zgody zabiegał przede wszystkim komisarz spraw wewnętrznych ZSRR, a pod wnioskiem podpisał się sam Józef Stalin. Zgładzenie polskich jeńców zostało przeprowadzone w tzw. trybie specjalnym; bez sądów, bez wyroków. Na podstawie list śmierci funkcjonariusze NKWD mordowali polskich oficerów strzałem w tył głowy. Zginęło wówczas blisko 22 tys. polskich obywateli, którzy stanowili elitę narodu, jego potencjał obronny, intelektualny i twórczy.
Uczestnicy przeszli pod Krzyż Katyński (na plac im. Ojca Adama Studzińskiego, przy ul. Grodzkiej). W drodze słuchali m.in. patriotycznej pieśni: „Bo przysięgaliśmy na orła i na krzyż. Na dwa kolory, te najświętsze Polsce barwy; na czystą biel i na gorącą czerwień krwi. Na wolność żywych i na wieczną chwałę zmarłych...”. Przy Krzyżu Katyńskim odczytali listę zamordowanych oficerów, pochodzących z Krakowa. Ponadto ułożyli z płonących zniczy napis „Katyń 1940”, aby w ten symboliczny sposób oddać hołd żołnierzom, którzy polegli za wolność naszej ojczyzny. Minutą ciszy zakończyli spotkanie.
Ustanowiony przez Sejm RP (14 listopada 2007 r.) Światowy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej jest obchodzony 13 kwietnia i ma na celu oddanie hołdu Polakom zgładzonym wiosną 1940 r. w ZSRR.
Zbrodnia katyńska spowodowała ciągle odczuwalną wyrwę w tkance naszego narodu, a jej efektem miało być uniemożliwienie odrodzenia się niepodległego państwa - napisał w poniedziałek na Facebooku premier Mateusz Morawiecki.
13 kwietnia obchodzony jest Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej. Dokładnie 30 lat temu Związek Sowiecki przyznał się do zbrodni katyńskiej; w komunikacie rządowej agencji TASS oficjalnie potwierdzono, że polscy jeńcy wojenni zostali rozstrzelani wiosną 1940 r. przez NKWD. Natomiast 13 kwietnia 1943 r. nazistowskie Niemcy ogłosiły informację o odkryciu w lesie pod Katyniem grobów polskich oficerów.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
W setną rocznicę śmierci Antonia Gaudiego, postulator procesu beatyfikacyjnego twórcy bazyliki Sagrada Família w Barcelonie podkreślił duchowe motywacje katalońskiego architekta. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1995 roku.
W rozmowie z niemieckim tygodnikiem katolickim „Die Tagespost” z 6 czerwca o. Josep M. Blanquet powiedział, że w procesie beatyfikacyjnym Gaudiego nacisk kładzie się nie tylko na jego twórczość architektoniczną, ale przede wszystkim na jego życie osobiste. Podczas wizyty w Barcelonie 10 czerwca, w setną rocznicę śmierci Gaudiego, papież Leon XIV poświęci nowo ukończoną Wieżę Chrystusa w Sagrada Família.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
