Rok 1989, Armenia, trzęsienie ziemi o sile 8,2 stopnia w skali Richtera. W niecałe cztery minuty zginęło ponad 30 tys. ludzi. Wśród panującego zamętu i ruin pewien człowiek przed kompletnie zniszczonym budynkiem szkoły, do której chodził jego syn. Po pierwszym szoku przypomniał sobie obietnicę, którą mu złożył: „Choćby nie wiem, co się zdarzyło, zawsze będę przy tobie!”. Kiedy spojrzał na usypisko gruzu, które jeszcze nie tak dawno było szkołą, sprawa wydała mu się beznadziejna. Ale pamiętał o swoim zobowiązaniu wobec syna. Przypomniał sobie, dokąd odprowadzał syna codziennie rano. Jego klasa znajdowała się w prawym tylnym rogu budynku, więc pobiegł tam i zaczął przekopywać zwały gruzu.

Gdy tak pracował, nadeszli inni zrozpaczeni rodzice; przyciskali ręce do serca, powtarzając: „Mój syn!”, „Moja córka!”. Jeszcze inni, mając jak najlepsze intencje, próbowali go odciągnąć od ruin, przekonując, że już za późno, że to niebezpieczne dla niego samego...

Nie znalazł się nikt, kto by mu pomógł... więc sam z determinacją pracował, bo musiał się przekonać.

– Czy mój syn żyje? – zadawał sobie pytanie. Kopał długo. Wreszcie w trzydziestej ósmej godzinie odsunął kawał gruzu i usłyszał głos swojego syna. Wykrzyknął jego imię: ARMAND!

– Tatuś? – usłyszał w odpowiedzi. – To ja, tato! Mówiłem innym dzieciom, żeby się nie martwiły. Powiedziałem, że jeśli żyjesz, to mnie uratujesz, a skoro mnie, to i ich. Obiecywałeś: „Choćby nie wiem co, zawsze będę przy tobie!”. Zrobiłeś to, tato! (...) Choćby nie wiem, co się zdarzyło, wiem, że mogę na ciebie liczyć.

Mężczyzna uratował czternaścioro dzieci.