Trwają obchody Jubileuszu 25-lecia Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej. Wśród wielu zaplanowanych wydarzeń związanych z tą wyjątkową rocznicą jest także peregrynacja krzyża wielkopiątkowego św. Jana Pawła II. Od 25 marca oczy i serca diecezjan na jedną dobę zwracają się w stronę poszczególnych kościołów parafialnych, które nawiedza krzyż. To wielkie święto dla każdej parafii. To także szansa na duchowe oraz materialne owoce, płynąca z modlitwy przy tym krzyżu – swoistej relikwii świętego papieża.

Przez pierwsze dwa tygodnie maja miałam okazję przyglądać się, w jaki sposób krzyż przyjmowały parafie dekanatu Hrubieszów-Północ. W każdej z nich można było zaobserwować niezwykłe poruszenie, przejęcie. W powietrzu wyczuwało się niecierpliwe oczekiwanie, z pewnością potęgowane treścią nauk rekolekcyjnych, które miały odpowiednio przygotować do tego spotkania. W wielu miejscach miałam okazję rozmawiać z ludźmi o ich przeżyciach i nadziejach na to, że modlitwa przy krzyżu i za przyczyną św. Jana Pawła II stanie się początkiem czegoś nowego, lepszego, konkretnej zmiany, której tak bardzo pragną i na którą czekają. Moją uwagę zwróciła szczególnie parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Buśnie. To postawa tamtejszych ludzi i okoliczności modlitwy z nimi sprawiły, że i dla mnie kilkugodzinne przebywanie w „namiocie spotkania” stało się rekolekcjami przy krzyżu.

Dlaczego w namiocie? Jubileusz diecezji i peregrynacja zbiegły się z czasem odnowy parafii. Zarówno tej duchowej poprzez samo nawiedzenie krzyża, modlitwy przy nim oraz poprzedzających to wydarzenie rekolekcji, jak też z czasem odnowy zewnętrznej, materialnej.

W Buśnie, tak jak w każdej parafii, wszystko zaczęło się od rekolekcji, które przeprowadził ks. Piotr Jakubiak. – Gromadzimy się w namiocie. Atmosfera przywołuje w pamięci tę, która towarzyszyła spotkaniom z Janem Pawłem II: pod otwartym niebem, w plenerze. To jest ten nasz piękny, polski krajobraz, o którym papież powiedział, że tutaj inaczej pachnie powietrze i słychać śpiew ptaków – przywoływał wizytę Ojca Świętego w Zamościu ks. Jakubiak. Ostatniego dnia rekolekcji nad Buśnem przeszła burza i towarzyszył jej porywisty wiatr. Przygotowany namiot zaczął się chwiać. Ksiądz proboszcz Andrzej Łuszcz w pośpiechu wrócił z uroczystości powitania krzyża w sąsiedniej parafii i zastał swoich parafian kurczowo trzymających kaplicę. – Utrzymali w rękach ten namiot. To dla mnie katecheza na zakończenie rekolekcji. Ucieszyłem się, że jest taki zapał, że ludzie nie uciekli przed deszczem, tylko pilnowali, bronili tej kaplicy – mówił z dumą.

Powitanie krzyża św. Jana Pawła II w Buśnie przypadło na pierwszy piątek maja. Uroczystej Mszy św. przewodniczył kanclerz Kurii Diecezjalnej w Zamościu ks. dr Michał Maciołek. W zakończeniu homilii życzył wszystkim wzrostu duchowego: – W waszej wspólnocie, która podjęła trud, by odnowić świątynię parafialną, siła i moc ducha jest szczególnie potrzebna, żeby wam nie zabrakło wytrwałości, cierpliwości, odwagi, pewności, że to jest dobra droga. Żeby wam nie zabrakło pokory wobec różnych przeciwności, żebyście się nie poddali i nie zrezygnowali. Niech wam wszystkim Chrystus z krzyża błogosławi, niech was ma w swojej opiece Maryja, która pod krzyżem stoi i uczy nas, jak ofiarować swoje życie i jak służyć.

Służbę i zaangażowanie na rzecz całej wspólnoty parafialnej zauważa ksiądz proboszcz. – Ta duchowość wzrasta. Czasem remont może przysłonić duchową rzeczywistość, ale uważam, że wyjście z taką pracą do ludzi owocuje, bo parafianie czują się odpowiedzialni za to miejsce, utożsamiają się z parafią. Bardzo Panu Bogu dziękuję za te dzieła. Cieszymy się z jubileuszu i z tego, że my jako parafia możemy przytulać się do krzyża św. Jana Pawła II – mówił ksiądz proboszcz w dniu nawiedzenia. Te słowa potwierdzają także mieszkańcy Buśna. Od zakończenia nawiedzenia krzyża w parafii minęło dopiero kilka tygodni, a ks. Łuszcz już dzieli się owocami z peregrynacji, które spostrzegł u swoich parafian. – Ludzie pogłębili dar modlitwy, chętnie spędzali długie godziny przy krzyżu. Odbywała się tam nieustanna rozmowa człowieka z Jezusem. Widziałem to pod tym namiotem. W tę namiotową rzeczywistość był też wpisany pewien krzyż, bo jednemu powiało, drugi się spocił i było mu niewygodnie… Może w namiocie nie ma warunków do odpowiedniego skupienia, ale jak człowiek chce, to je znajdzie, tylko na to trzeba poświęcić czas, spędzić go na kolanach, przy krzyżu.