Święty Jan Paweł II mówił, że wydawało mu się, iż modlitwa i praca wystarczą, a przyszło cierpienie. Zaufał Bogu, w Jego zbawczy plan. Zaufanie to płaszcz, który okrywa wszystkie cnoty.
Przekonałem się ostatnio, że można modlić się dużo, pracować jeszcze więcej i forsować na siłę swoją wolę pracą i modlitwą. Do czego to prowadzi? Do katolickiej depresji, która wyraża się wewnętrznym „życiem duchowym” bez jakichkolwiek oznak radości. Kiedy byłem urobiony po pachy od modlitwy i pracy, wszedłem do kościoła Sióstr Bernardynek, które właśnie modliły się Psalmami:
Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą. Jeżeli Pan miasta nie ustrzeże, strażnik czuwa daremnie. Daremne jest dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna – dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko; tyleż daje On i we śnie tym, których miłuje (Ps 127, 1-2) .
Reklama
Często chcemy być dorośli, odpowiedzialni i kontrolujący wszystko. Jeśli całe swoje życie oddasz w ręce Boga Ojca, to wszystko, co cię spotyka, będzie błogosławieństwem. Św. Tereska od Dzieciątka Jezus pisała, że chce być zabawką w rękach Boga. No właśnie, jeśli świadomie i dobrowolnie oddasz całe życie Bogu, to należysz do Boga, nikt i nic nie jest w stanie wyrwać cię z Jego miłującej dłoni. Nie będzie cierpienia większego, niż jesteś w stanie unieść, nie będzie zła, które cię zniszczy, bo Ojciec będzie z tobą, a nawet w tobie.
Najpierw zaufanie, a potem modlitwa, post, jałmużna, praca, cierpienie itd. Jeśli nie ufasz, będziesz się modlił, by spełniła się twoja wola; będziesz pościł, ufając w swoje siły; będziesz dawał jałmużnę interesownie, będziesz pracował bezowocnie i cierpiał niepotrzebnie.
Pamiętacie młodzieńca? Sprzedaj wszystko i chodź za Mną (por. Mk 10, 17-22). On miał wiele postów, modlitw, posiadłości i pracy, miał wiele wszystkiego, ale nie miał pełnego zaufania do Boga. Czy nie jestem do niego podobny? Czy Ojciec chce, byśmy pościli ponad nasze siły, pracowali ponad nasze siły i modlili się ustami, a nie sercem?
Bóg Ojciec da mi wszystko, co jest mi potrzebne, i da prawdziwe szczęście, ponieważ wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, zanim jeszcze Go poprosicie (Mt 6, 8).
Bóg wie, czego nam potrzeba, my często nie wiemy, czego tak naprawdę potrzebujemy. Na pewno nie kasy, zdrowia, pomyślności, bo tego potrzebują poganie.
My potrzebujemy pełnić wolę Boga, czyli iść drogą dziecięctwa Bożego – całkowitego zaufania Bogu Ojcu.
Polski rząd przekaże kolejne 4 mln zł na odbudowę domów rodzin poszkodowanych w wyniku wojny w Syrii. Jest to efekt dalszej współpracy z polską sekcją Papieskiego Stowarzyszenia „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”. O projekcie poinformowano we wtorek w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
W trakcie prezentacji programu pomocowego Beata Szydło przypomniała o poprzedniej konferencji z udziałem przedstawicieli rządu i Papieskiego Stowarzyszenia „Pomoc Kościołowi w Potrzebie”, na której informowano o przekazaniu wsparcia finansowego na rzecz poszkodowanych w wojnie w Syrii. Chodziło o 1,5 mln zł odbudowę i wsparcie szpitali.
W poniedziałek, 6 lipca, odbyła się 61. Ogólnopolska Pielgrzymka Apostolstwa Chorych na Jasną Górę. Mszy św. przewodniczył bp Andrzej Czaja. W homilii biskup opolski zachęcał osoby chore, cierpiące i zmagające się z niepełnosprawnością, aby w doświadczeniu krzyża nie traciły nadziei, lecz czerpały siłę z pamięci o wielkich dziełach Boga oraz z ufności pokładanej w Jezusie Chrystusie.
Na początku bp Czaja zwrócił uwagę na słowa refrenu psalmu: „Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia”, nazywając je „bardzo krótką formułą Dobrej Nowiny, którą żył naród wybrany i którą dzielił się z pokolenia na pokolenie”. Cytując psalmistę przypomniał: „Pan jest łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu i bardzo łagodny. Jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył”, podkreślając, że właśnie pamięć o Bożej dobroci pozwalała Izraelitom przetrwać najtrudniejsze doświadczenia.
Siewcą jest przede wszystkim Bóg. On rozsiewa hojnie dobro. Udziela obficie swoich łask. Nikomu niczego nie szczędzi. Każdy człowiek jest obdarowany Jego darami. Nikt nie może więc powiedzieć, że ominęła go Boża łaska. Każdy ma jej tyle, ile potrzebuje.
Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!» Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
