W życiu towarzyszą nam różnego rodzaju relacje: służbowe, koleżeńskie i rodzinne. Są wśród nich również relacje przyjaźni i miłości. Miłość jest czymś dobrym, ale znacznie wznioślejsza jest przyjaźń. Choć nawet ona w dzisiejszym pragmatycznym świecie została zagubiona. Często posługujemy się górnolotnymi pojęciami, używamy wielkich słów, ale każdy zawiera w nich to, co chce. Puste słowa, odpowiednie do potrzeby chwili, zgodne z modą, poprawnością polityczną – coś znaczą i nie znaczą nic. Coraz częściej dla każdego oznaczają coś innego.

Egoizm jest jak wirus. Zżera nawet to, co najpiękniejsze. Również z przyjaźni czyni karykaturę. Dlatego coraz częściej przyjacielem jest dla nas tylko ten, kto nam służy, kto spełnia nasze oczekiwania, zaspokaja nasze potrzeby, kto się dla nas poświęca.

Przyjaźń pomylona z niewolnictwem.

Oscar Wilde w jednym ze swoich opowiadań opisuje zakłamaną przyjaźń. Szczery, dobry Janek ma tylko ogród. Uprawia w nim warzywa i kwiaty. Młynarz posiada gospodarstwo i młyn – bogaty człowiek. Ma też przyjaciela – Janka właśnie. Młynarz ma specyficzne pojęcie przyjaźni: od prawdziwego przyjaciela oczekuje całkowitego oddania, przyjaźni tylko dla siebie. Stąd wydawało mu się oczywiste, że swoje warzywa i kwiaty Janek powinien przynosić tylko jemu. I tak też się działo – ponieważ Janek był prawdziwym przyjacielem. Każdy dobry uczynek wobec przyjaciela przynosił Jankowi radość i poczucie szczęścia.

Nadeszła zima. Spadł śnieg. Bieda zajrzała do domu Janka. Sugestię żony, że może warto by odwiedzić chłopca, młynarz skwitował słowami: „Ludzi strapionych należy pozostawić samych, a nie naprzykrzać się wizytami”. Nastała wiosna. Młynarz przyszedł do Janka po kwiaty. Przecież przyjaciel da od serca! W imię przyjaźni używał chłopca do różnych posług. A kiedy Janek zapytał go o gesty przyjaźni wobec siebie, usłyszał: „Przyjaźń musi być wolna od wszelkiego egoizmu. To, co robisz, to praktyczna strona przyjaźni, kiedyś przyswoisz sobie jej teorię”.

A jak to wygląda dziś? Stara baśń w nowej oprawie: przyjaźń z pożytkiem dla jednej strony. Mam przyjaciół, bo mnie kochają. Ale czy ja ich kocham? Czy dla kogoś jestem przyjacielem?

Czy przyjaźń działa tylko w jedną stronę?! Wielu z nas tak uważa, czyni z przyjaźni karykaturę.

Idą święta. Spodziewamy się, że Jezus znowu się narodzi – przecież przyjaciel nie zawodzi. Z pewnością przyjdzie. Bóg się narodzi. Ale czy ty narodzisz się dla Boga? Jeśli tak, to nie tylko ty będziesz miał święta, ale będzie miał je również Bóg.