Napisać, że Światowe Dni Młodzieży to rekolekcje, to zdecydowanie za mało. Bo to nie tylko wydarzenie religijne, ale też społeczne. Może jakieś odrodzenie?

To, co się działo przez ostatnie dni w Łodzi, świetnie ilustruje hasło festiwalu Paradise in the City – Restored by Love (Odbudowani przez miłość). Do naszego Kościoła dotarł pocisk złożony z kilku tysięcy młodych ludzi, którzy w większości mówili: „Jestem tu, bo kocham Jezusa”. Dokładnie to powiedziała mi przepiękna Haitanka, mieszkająca dzisiaj we Francji. „To, że tutaj jestem, to cud. Bo jeszcze niedawno Boga nie było w moim życiu. Ale trafiłam do wspólnoty, która zbliżyła Go do mnie i mnie do Niego”.

Na gorąco trudno napisać o tym wydarzeniu spójny tekst. Spróbuję zatem posłużyć się kilkoma migawkami.

1. Za ołtarzem łódzkiej katedry. Zwykle jest tam jedna osoba, która modli się przy kopii obrazu Matki Bożej. Tym razem klęczy przed nim 50-osobowa grupa Francuzów. I wszyscy żarliwie się modlą.

2. To samo miejsce. Stoi przy nim mężczyzna i młoda dziewczyna z zespołem Downa. Próbują znaleźć jakieś informacje o tym miejscu, ale nie mogą sobie poradzić. Zagaduję po angielsku. Nie rozumieją. Wyciągam zatem smartfon z translatorem, wpisuję kilka zdań. Kiwają głową – już wiedzą, że to najstarsze miejsce w świątyni. Za chwilę wejdą do sali multimedialnej i obejrzą film o Faustynie – po francusku.

3. Sokolniki. Właśnie skończył się koncert chopinowski. Dwójka pielgrzymów z Kentucky uśmiecha się radośnie. Artyści dedykowali im ostatni utwór. Mają imieniny lub urodziny? Nie. Kilka godzin wcześniej, w Żelazowej Woli, Daniel oświadczył się Julii. I został przyjęty! Dlaczego tam? „Bo to piękne miejsce. Wiedziałem, że zrobię to podczas Światowych Dni Młodzieży, ale nie wiedziałem, gdzie”. To była niespodzianka dla Julii.

4. Jasna Góra. Jednoetapowa piesza pielgrzymka do Matki Bożej. Idą w niej Francuzi i Polacy z Bełchatowa. „Jestem dumna, że mogę nieść krzyż” – mówi Francuzka, która idzie na czele grupy. Doprowadziła grupę pod sam Szczyt. A potem Msza „francuska” w bazylice. Tuż przy ołtarzu młodzi niepełnosprawni Francuzi. Długie powitanie wszystkich delegacji, nie tylko tej bełchatowskiej. Machają do mnie dzieci z zespołem Downa. A tuż obok, w Kaplicy Cudownego Obrazu, Msza św. po portugalsku.

5. Kalonka. Wieczór polsko-francuski. Śpiewają Polacy, śpiewają Francuzi, stoły uginają się od jadła, w tle księżyc w pełni. Ależ okoliczności. „To dobrze, że mamy takie spotkanie. Wiele rodzin szykowało się na przyjęcie pielgrzymów, ale nie dojechali wszyscy. Dlatego dzisiaj jest okazja do pobycia razem” – mówi jedna z parafianek.

6. Fun Run for Kinszasa. 900 pielgrzymów bierze udział w biegu, którego efektem, dzięki sponsorom, będzie roczny pobyt 75 dzieci ulicy z Kinszasy w szkole z internatem. Ale to nie jest zwykły bieg – to bieg rozkrzyczanych, rozśpiewanych, rozbawionych pozytywnych wariatów. Wygłupiają się, przebijają znajomością języka polskiego i wysokością flag narodowych. Piotrkowska takiej radości chyba jeszcze nie widziała...

7. Adoracja w Hali Paradise. Z namiotu, wokół którego księża spowiadają w różnych językach, jeden z księży niesie olbrzymią monstrancję. A tuż obok 5 tysięcy ludzi modli się nieszporami, a chórem dyryguje młoda łodzianka.

8. Plac przy Hali Sportowej. Kamera TV filmuje śpiewającą grupkę Francuzów. Znajdują się instrumenty, zbiera się tłum i za chwilę parę setek gardeł śpiewa jednym głosem. Dech zapiera.

9. Pielgrzymi z Zimbabwe przyjechali do Łodzi dużo wcześniej niż planowano. I nie czekając na rodziny, zaczęli bawić się w ogrodach u urszulanek. A potem, gdzie się tylko dało, tańczyli, tańczyli i tańczyli...

10. Okolice katedry. Najlepsze miejsce na kameralne spotkania w kręgu. Bywają momenty, gdy tych kręgów jest nawet kilkanaście. Rozmawiają, modlą się, wysyłają wiadomości, powiewają flagami. Zrobisz im zdjęcie, natychmiast proszą o przesłanie mailem.

Prawdziwy raban zrobiły w Łodzi spotkania z arcybiskupem Canterbury, Justinem Welbym, kard. Luisem Tagle z Filipin czy bp. Grzegorzem Rysiem. I dziesiątki innych konferencji i warsztatów.

Pobyt pielgrzymów dobiegł końca i niektórzy ze smutkiem stwierdzali: „To już się kończy”. A może właśnie się zaczyna?