Rok 966 – Chrzest Polski – to dla nas najważniejsza data, uznawana również za początek polskiej państwowości. Nie wiemy jednak, gdzie odbył się chrzest i nie znamy także dziennej daty; podaje się 3 miejsca chrztu: Poznań – Ostrów Tumski, Gniezno – Wzgórze Lecha i Ostrów Lednicki, a przyjmując tradycję liturgiczną, możemy powiedzieć, że chrzest odbył się w Wielką Sobotę – 14 kwietnia.

Poprzez przyjęcie chrztu książę Polski z dynastii Piastów – Mieszko I, pierwszy władca Polan, włączył swoje państwo w zachodni krąg kultury chrześcijańskiej. A władza pierwszego polskiego biskupa Jordana (+984) rozciągała się na całym terytorium Polski. Papież Jan XIII (965-972) istniejące od 968 r. biskupstwo poznańskie uzależnił od siebie.

U kresu swojego życia Mieszko I oddał swoje rodzące się państwo w najbezpieczniejsze ręce, pod opiekę Stolicy Apostolskiej. Zawarł to w słynnym dokumencie „Dagome iudex” z 991 lub 992 r. Dokument ten, można powiedzieć, jest również aktem wstępnym do utworzenia metropolii polskiej.

Powstała ona na fundamencie męczennika – św. Wojciecha, a ogłoszona w 1000 r. podczas synodu gnieźnieńskiego pod przewodem kardynałów legatów papieskich ze znamym z imienia Robertem. W skład metropolii weszły biskupstwa: wrocławskie – z biskupem Janem, krakowskie – z biskupem Popponem i kołobrzeskie – z biskupem Reinbernem.

Wielki, apostolski wysiłek pierwszego biskupa kołobrzeskiego Reinberna przyniósł zasiew Chrystusowej nauki na tych ziemiach, wzmocniony następnie ofiarą stałej modlitwy składanej Najwyższemu Kapłanowi, a płynącej z serca pełnego skruchy kołobrzeskiego biskupa, który zanosił ją do ostatnich swoich dni w kijowskim więzieniu, gdzie też umarł w młodym wieku (ok. 1015 r.), nie doczekawszy się wolności; pochowany został w nieznanym miejscu.

W duchu jego troski o zasiew Ewangelii na pomorskiej ziemi 100 lat później przyszedł słynny z mądrości i świętości Otton z Bambergu na zaproszenie księcia polskiego Bolesława Krzywoustego, z którym zaprzyjaźnił się już w młodości na dworze swego ojca Hermana. O Apostole Pomorza wspomniał św. Jan Paweł II w szczecińskiej bazylice św. Jakuba Apostoła 11 czerwca 1987 r.: „Niech jego [św. Ottona] relikwie tu, w tej katedrze, będą otaczane najgłębszą czcią, bo Kościół w Polsce otacza głęboką czcią wszystkich tych, którzy głosili mu Ewangelię, bez względu na to skąd pochodzili, czy z krajów słowiańskich, czy z Irlandii, czy z krajów germańskich. Przychodzili w imię Chrystusa i przychodzili jako nasi bracia...”.

Dzieło biskupa bamberskiego doczekało się 14 października 1140 r. owocu w postaci biskupstwa pomorskiego z siedzibą w Wolinie, erygowanego przez papieża Innocentego II bullą „Ex commissa nobis”, przeniesionego następnie do Kamienia Pomorskiego, co potwierdził papież Klemens III bullą „Ex iniuncta nobis a Deo” z 25 lutego 1188 r.

To jest fundament naszej chrześcijańskiej, katolickiej wiary na pomorskiej ziemi.