Powołanie do życia zakonnego jest jedną z najpiękniejszych form służby Bogu i każdemu bliźniemu. Niesie ze sobą całkowite wyrzeczenie, poświęcenie siebie, posłuszeństwo, czystość, ubóstwo, a nade wszystko jest emanowaniem miłością i dobrocią wobec każdego człowieka. Rzadko w naszej archidiecezji przeżywamy jubileusze sióstr zakonnych, a tym bardziej złote. W Roku Życia Konsekrowanego warto więc docenić 50. rocznicę złożenia profesji zakonnej przez wywodzącą się z Pacholąt w parafii Lubicz s. Damianę Salamon, elżbietankę, posługującą obecnie w swoim zgromadzeniu w Berlinie.

Pacholęta to od 27 lat miejscowość filialna parafii pw. św. Judy Tadeusza w Lubiczu po podziale parafii w Lubanowie. Tuż po wojnie miejscowi wierni, przybyli tutaj w większości z Tarnopolskiego oraz z Wielkopolski, otoczeni byli opieką duszpasterską najpierw przez księży werbistów, potem salezjanów, a w końcu salwatorianów z Widuchowej. Praca ta przyniosła owoc w postaci dwóch powołań: śp. ks. Stanisława Zawadzkiego SVD oraz właśnie s. Damiany Salamon CSSE. Tutejsze rodziny przywiozły z kresów dawnej Rzeczypospolitej głębokie tradycje religijne oraz patriotyczne, a także bolesne wspomnienia eksterminacji ludności polskiej. To wszystko miało wpływ na życie wspólnoty, do dziś młodzi ludzie wychowywani są w Bożych wartościach i w szacunku dla tradycji ojców. W takiej wielodzietnej rodzinie wzrastała do odpowiedzi na łaskę powołania s. Damiana. W 1960 r. zapukała do bramy Sióstr Elżbietanek we Wrocławiu, by rozpocząć piękną drogę służby według charyzmatu św. Elżbiety Węgierskiej. A charyzmat ten to posługa chorym, cierpiącym, samotnym i opuszczonym, szczególnie w ich własnych mieszkaniach, służba pielęgniarska w szpitalach i domach opieki dla dzieci i dorosłych, praca wychowawcza w domach i zakładach dla dzieci, praca duszpasterska i apostolska w parafiach (katechetki, zakrystianki, organistki), służba dla Kościoła w kuriach biskupich, seminariach duchownych, praca misyjna, współpraca z katolikami świeckimi we Wspólnocie Apostolskiej św. Elżbiety i wspólnocie Młodzieży Elżbietańskiej. Ukoronowaniem formacji zakonnej były śluby wieczyste, które s. Damiana złożyła 29 sierpnia 1965 r. na ręce biskupa wrocławskiego Wincentego Urbana. Pracowała w kilku miejscach w Polsce, ale najważniejszą posługę pełni od 27 lat w Berlinie wobec ludzi chorych, cierpiących w tutejszych szpitalach i domach opieki. Mając wykształcenie pielęgniarskie, s. Damiana z ogromną wrażliwością serca niesie każdego dnia ciepło Serca Chrystusowego do każdego, kto włączony został w swym życiu w charyzmat krzyża.

Dokładnie w 50 lat od wypowiedzenia słów wieczystego ślubowania w swoim rodzinnym kościele w Pacholętach Siostra ponowiła je podczas wzruszającej uroczystości jubileuszowej, której miałem zaszczyt przewodniczyć. Otoczona swoją rodziną, przyjaciółmi, Zespołem Ludowym „Macierzanka” z Pacholąt, wiernymi z parafii odnowiła śluby zakonne, składając dziękczynienie Bogu za dar powołania i wiernej służby. Wśród wielu pięknych słów życzeń i pozdrowień znalazło się również błogosławieństwo udzielone przez abp. Andrzeja Dzięgę. Czcigodnej Jubilatce życzymy asystencji darów Ducha Świętego, opieki Maryi i wstawiennictwa patronki zgromadzenia św. Elżbiety!