Wierzę w Boga, ale wydaje mi się, że Kościół czasem przesadza ze swoimi wymaganiami. Dlaczego co tydzień muszę chodzić do kościoła? Czemu Kościół obwarowuje niedzielną Mszę sankcją grzechu śmiertelnego? Czy nie mogę pomodlić się w domu? Przecież księża sami nauczają, że Bóg jest wszędzie. A poza tym dlaczego Kościół wtrąca się w to, kiedy mam odpoczywać? Czy to nie jest tylko moja prywatna sprawa?

Wśród obiegowych opinii, powtarzanych przez katolików jest również taka: "do kościoła rzadko chodzę, ale grzechów specjalnie nie mam". W takim przekonaniu wychowywane są dzieci, obserwując swoich "bezgrzesznych" rodziców, którzy w niedzielę nie uczestniczą we Mszy św. Ci rodzice mają natomiast czas na przysłowiowe "ryby i grzyby", na ciężką niekonieczną pracę, czy na odpoczynek przed telewizorem.
Kościół, który przekazuje wymagania Boga, kierując się troską o prawidłowy rozwój życia religijnego swoich wyznawców, zobowiązuje, aby: "w niedziele i święta nakazane uczestniczyć we Mszy św. i powstrzymać się od prac niekoniecznych". Pierwsze przykazanie kościelne podkreśla najpierw wyjątkowy charakter niedzieli. Niedziela jest w pewnym sensie kontynuacją żydowskiego szabatu. Szabat zaś głównie stanowił pamiątkę tego, że "w siódmym dniu Bóg odpoczął" po dziele stworzenia. Był także pamiątką wyzwolenia z niewoli egipskiej oraz znakiem nierozerwalnego przymierza Stwórcy z ludźmi.
Obok tych przejętych od szabatu treści niedziela nabiera specjalnego charakteru jako pamiątka zmartwychwstania Jezusa i znak nowego stworzenia. Jest ona uświęcona tradycją sięgającą czasów apostolskich. Ta tradycja wskazuje, że niedziela jest świadectwem łączności z Kościołem i Chrystusem. Z tych racji katolik powinien uczestniczyć we Mszy św., wtedy bowiem człowiek wierzący jest wprowadzany w szczyt działania Boga, przez które On uświęca świat, a także w sam środek kultu, jaki ludzie oddają Bogu. Można zatem powiedzieć, że niedzielna Msza św. jest istotnym, zasadniczym wydarzeniem, przez które człowiek łączy się z Bogiem i z ludźmi. Włącza się w liturgię niebieską i uprzedza życie wieczne.
Tych kilka myśli wyraźnie wskazuje na zobowiązanie wyznawcy Chrystusa do czynnego i pełnego udziału w niedzielnej Eucharystii. Wielość określeń Najświętszej Ofiary, np.: Wieczerza Pańska, Łamanie Chleba, Pamiątka Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, Najświętsza Ofiara, wskazuje na jej wyjątkowe bogactwo. Msza św. jest nadto głęboko osadzona w tradycji chrześcijańskiej.
Katolik jest zobowiązany do uczestnictwa w tej Ofierze również w święta nakazane, tzn.: w Boże Narodzenie, w Objawienie Pańskie, we Wniebowstąpienie, w Boże Ciało, w Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki, w Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny, w Jej Wniebowzięcie, w święto św. Józefa, w dzień Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz w uroczystość Wszystkich Świętych.
W niedziele - precyzuje pierwsze przykazanie kościelne - trzeba "powstrzymać się od prac niekoniecznych". Należy odpocząć. Przeżyć ten dzień, poświęcając czas dla życia rodzinnego, społecznego, kulturalnego. Katechizm Kościoła Katolickiego poucza, aby powstrzymać się od zajęć, które przeszkadzają w oddawaniu czci Panu Bogu, utrudniają przeżywanie radości w rodzinie i w innych grupach, przeszkadzają w pełnieniu uczynków miłosierdzia, zakłócają odpoczynek fizyczny i duchowy, do którego ma prawo każdy człowiek. W niedzielę należy zaś spełniać dobre uczynki, odwiedzać starszych, pielęgnować chorych oraz doświadczanych różnymi trudnościami. Ma być to również dzień refleksji, ciszy, gdy człowiek ubogaca się przez lekturę wartościowych publikacji.
Taki sposób przeżywania niedzieli jest dorobkiem religijno-społeczno-kulturalnym Kościoła. Jest swoistą tradycją wypracowaną przez wieki, którą należy zachować, traktując jako wkład w życie duchowe całej ludzkiej społeczności. W takim przeżywaniu niedzieli wyraża się także społeczna tożsamość członków Kościoła. Stąd, gdy ktoś opuszcza uczestnictwo we Mszy św. i narusza sakralny charakter niedzieli, okazuje lekceważenie wobec Boga i Jego Kościoła. Należy zdecydowanie powiedzieć, że popełnia grzech ciężki. Gdy jeszcze ten styl życia propaguje jako "normę", wykazuje niezrozumienie dla podstawowych prawd wiary i jest w niezgodzie z nauczaniem Kościoła. Tylko choroba, podeszły wiek, ważne obowiązki rodzinne, ważne zadania społeczne czy pielęgnowanie chorych zwalniają z obowiązku uczestnictwa we Mszy św.