Gdy patrzę na ponad 50 lat mojego kapłaństwa, przypominam sobie wydarzenia z lat 60., 70. i 80. ubiegłego wieku. To okrutne czasy komunistyczne, przesłuchania dokonywane przez Służbę Bezpieczeństwa, ataki Gomułki i innych towarzyszy na Kościół i duchowieństwo – widzę tow. Wiesława wygrażającego pięścią kard. Wyszyńskiemu. Pamiętam powoływanie kleryków do wojska, grzywny nakładane na księży przez władze komunistyczne za rzekome nieprowadzenie ksiąg, za punkty katechetyczne. Pamiętam ośmieszanych kapłanów i tych, którzy w tajemniczych okolicznościach zostali zabici – do dzisiaj mówi się o „nieznanych sprawcach” tych zbrodni. Opowiadano o nienawiści Lenina do religii i Boga – w tym samym duchu działali też Stalin i rzesze nienawistników Boga zarówno w Polsce, jak i w całym bloku komunistycznym.

Pamiętamy lata 80., gdy naród zrzucał z siebie jarzmo komunistycznej niewoli. Lata pełne nadziei. Kto wtedy mógł przewidzieć to, co mamy dzisiaj? Słowami znanej piosenki można by zapytać tych, którzy w latach 80. stali w pierwszym szeregu obrońców wolności i Kościoła: „Chłopcy, co się z wami stało?...”.

Wielu Polaków zapomniało już, co to jest Ojczyzna, lub nie chcą o niej mówić. Rządzący nie dbają o obywateli, drastycznie ogranicza się programy historii i języka polskiego w szkołach, zapominając przy tym, że jest to uderzenie w narodową kulturę, zwłaszcza w jej wymiar chrześcijański. Braki wychowawcze przynoszą zgniliznę moralną, podsycaną jeszcze przez media. Ileż pospolitego brudu moralnego trafia przez nie do umysłów i serc dzieci! Wszystko stało się względne, zależne od „mieć” człowieka. Nie dziwi więc, że u wielu rozchwiała się też wiara w Boga, którego przykazania traktuje się wybiórczo, a Kościół stawiający wymagania moralne obarcza się winą za wszelkie zło.

Jesteśmy jednak wciąż narodem, który nie wyrzeka się Boga. Nasza świadomość chrześcijańska obliguje nas do zachowania wewnętrznej godności dzieci Bożych. Jesteśmy też narodem św. Jana Pawła II, w wielkim procencie mieniącym się jego pokoleniem. Nie chcielibyśmy łączyć się ze światem szatana, który powiedział Bogu: „Non serviam” – Nie będę służył. Mamy świadomość, że Bóg jest naszym Ojcem i Zbawicielem, i że na ziemi to On będzie ostatni. A więc przyszłość ziemi, także przyszłość Polski, należy nie do jakiejś partii politycznej czy jej przedstawicieli, nie do ateistów, ale do Boga, i w Nim pokładamy nadzieję. Dlatego wszystkiemu, co narusza Boże prawo, musimy powiedzieć głośne: NIE! Jak Michał Archanioł stwierdzać: Któż jak Bóg! Powtarzajmy więc za Chrystusem: „Idź precz, szatanie!” (Mt 4, 10) tym, którzy bezczeszczą Boga, którzy wdzierają się w przestrzeń Dekalogu, by go rozbić lub zniweczyć. Bo tylko Bóg ma przyszłość.