W Godzinie Miłosierdzia 14 marca br. rozpoczęła się Misja Fatimska w parafii pw. św. Jana Chrzciciela w Szczecinie. Również jej zakończenie miało miejsce w tej wyjątkowej godzinie dnia 21 marca. Prowadzili ją ks. prał. Andrzej Buczma i ks. Grzegorz Wejman
Bogactwo objawień fatimskich oraz ich aktualność nasunęły misjonarzom wiele bardzo ważnych tematów dotyczących naszego zbawienia. Misjonarze w Imię Boga i Matki Bożej prosili coraz liczniej gromadzących się na Mszach św. i nabożeństwach wiernych, aby jeszcze bardziej ukochali Eucharystię, by codziennie modlili się na różańcu św., by potrafili swoje bóle i cierpienia ofiarować za grzeszników, jak również, by z wielką troską przeżywali Nabożeństwo pięciu pierwszych sobót miesiąca, aby rodzina stale żyła w przestrzeni Boga na wzór Świętej Rodziny i aby zawierzali się Niepokalanemu Sercu Maryi, bo Bóg na każdego z nas czeka w niebie. Nawrócenie i pokuta to codzienny nasz obowiązek, by nie dać się wciągnąć w krainę grzechu prowadzącego przecież do piekła.
Modlitwa trwająca od godzin przedpołudniowych, a potem od 15 do 20 i dłużej rozpalała serca przyszłego „pokolenia Maryi”. Apel Fatimski kończył każdy dzień spotkania z Panem Bogiem i Matką Najświętszą. W niedzielę Sumę parafialną odprawił abp Andrzej Dzięga.
W środę z wielką wiarą modlitwą różańcową, śpiewem pieśni fatimskich i z zapalonymi lampionami przywiezionymi z Fatimy południową częścią parafii przeszła procesja fatimska. Prowadziła ją figura Pani Fatimskiej, pochodząca z Fatimy, a poświęcona przez papieża Jana Pawła II, oraz relikwie błogosławionych: Hiacynty i Franciszka, które osobiście przywiózł do Szczecina i przekazał parafii pw. św. Jana Chrzciciela biskup Fatimy. Procesje fatimskie w parafii prowadzone są już od 19 lat, od maja do października każdego 13. dnia miesiąca. Zapraszamy na nie mieszkańców Szczecina.
Również w piątek, w dzień śmierci Pana Jezusa, wierni z kapłanami uczcili Krzyż Chrystusa, idąc Drogą Krzyżową przebiegającą ulicami drugiej części parafii. Głęboka modlitwa, pieśni pasyjne i wielkie zasłuchanie w rozważania były wymownym świadectwem wiary; Droga Krzyżowa przebiegająca ulicami parafii trwa już od 21 lat. Po Drodze Krzyżowej odbyło się w bazylice przy figurze Pani Fatimskiej zawierzenie Polski w duchu Aktu oddania się narodu polskiego Niepokalanemu Sercu Maryi.
Sobota była głębokim wołaniem, aby prośba Maryi o wprowadzenie Nabożeństwa pięciu pierwszych sobót miesiąca było w dalszym ciągu przeżywane w tej parafii i gromadziło coraz więcej wiernych. Również prośba o codzienny Różaniec stała się mocnym przesłaniem dla parafii. Przed końcowym błogosławieństwem misjonarzy odbyło się zawierzenie parafii wszystkich wiernych różnych stanów, w tym kapłanów: ks. prał. Aleksandra Ziejewskiego, ks. inf. Edmunda Cybulskiego, ks. kan. Zbigniewa Woźniaka, ks. Piotra Szymczaka i ks. Pawła Olewińskiego, Matce Najświętszej.
Czas Misji Fatimskiej był wyjątkowym czasem, oby wydał on szlachetne owoce.
Ks. Krystian w Mazamari przewodniczy uroczystości przyjęcia I Komunii św. przez dzieci
W październiku ub.r. na misje do Peru wyjechał ks. Krystian Bółkowski pochodzący z parafii św. Antoniego na toruńskich Wrzosach. Jest to czwarty ksiądz naszej diecezji, który podjął prace na misjach. Poniżej przedstawiamy list, który przesłał ks. Krystian po miesiącu pobytu na misjach. Polecajmy Bogu w modlitwie jego posługę
Pisząc te słowa, bardzo serdecznie pozdrawiam z peruwiańskiej ziemi. Po miesiącu w nowych okolicznościach, po tygodniu spędzonym w stolicy w Limie, a później tygodniu wśród Polaków w Quillazu jestem na parafii w typowej Selwie (czyt. Dżungla). Od 3 tygodni zastępuję proboszcza, który wraz z biskupem wizytuje parafie w wikariacie. Parafia w Mazamari jako dawna misja franciszkańska jest dość duża, oprócz kaplic, w których jest sprawowana liturgia, jest także szkoła w Aldea prowadzona przez siostry franciszkanki, w której dwa razy w tygodniu sprawuję Mszę św. dla dzieci nativos, czyli z rodzin indiańskich.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
„Tam, gdzie nasze zmysły i intelekt zawodzą w obliczu tak wielkiej Tajemnicy, nasza wiara, a nawet nasze ciało muszą wkroczyć do akcji, zginając kolana” - podkreśla abp Anthony Fisher. Metropolita Sydney napisał list do wiernych z okazji Bożego Ciała, które w Australii - podobnie jak w wielu innych krajach - obchodzone jest nie w czwartek, ale w niedzielę.
List abp. Fishera zatytułowany jest „Uklęknijmy przed Bogiem, który nas stworzył”. Hierarcha przypomina w nim, że kierowana przez niego archidiecezja Sydney w 2028 roku będzie gospodarzem Międzynarodowego Kongresu Eucharystycznego, który jednocześnie będzie celebracją setnej rocznicy pierwszego Krajowego Kongresu Eucharystycznego w Australii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
