Ostatnio uczestniczyłem w kilku pogrzebach, w czasie których ksiądz przed złożeniem trumny z ciałem zmarłego w grobie, rzucając garść ziemi na jej wieko, przypominał odwieczną prawdę: prochem jesteś i w proch się obrócisz.

Kościół jeszcze tylko w czasie rytuału posypywania głów w Środę Popielcową ustami kapłana wypowiada te same słowa, świadczące, że nasze ziemskie pielgrzymowanie jest krótkotrwałe. Akurat wtedy bardzo wielu Polaków bierze udział w tej wzruszającej liturgii rozpoczynającej Wielki Post, sygnalizującej, że jesteśmy pyłem, czyli prochem całej doczesności.

Smutne jest to, że dopiero widmo śmierci zmusza niektórych do powrotu w bezpieczne ramiona Boga Ojca. To też jest znak, że nikt nie jest w stanie sobie życia przedłużyć, musi poddać się woli Bożej zgodnie z treścią Modlitwy Pańskiej – Bądź wola Twoja.

Czuwając przy chorych, towarzysząc im w odchodzeniu z życia do Życia, a potem idąc w kondukcie żałobnym łatwo przekonać się, że nikt nie chce umierać; choć chwilę chciałby przedłużyć swoje doczesne istnienie.

A jednak żyjemy już od dłuższego czasu w epoce kultu śmierci.

Święty Jan Paweł II za swojego długiego pontyfikatu twierdził: „Europa Zachodnia porzuciła cywilizację życia”. I z odwagą przestrzegł ludzkość: „Cywilizacja śmierci prowadzi do samozagłady świata”.

W czym przejawia się cywilizacja śmierci? Włączasz telewizor, a tam prawie wszystkie kanały emitują filmy o zabijaniu, przemocy, zniewoleniu kobiet, pedofilii, upokarzaniu miłości dwojga... Nie ma żadnych pozytywnych obrazów, tak jakby życie było opętane przez zło. Trwa kult śmierci w liberalnych mediach, które liczą na zarobek, dużą widownię, a to wszystko odbija się na widzach, w których umysłach koduje się tylko zabijanie (ostatnio grupa młodych opanowała na Pomorzu pociąg z kibicami i swoją energię spożytkowała na biciu pasażerów). Każdy film ma uczyć dobra; jeśli takich intencji nie ma, godny jest likwidacji, zanim jego widzowie nie przejmą na podstawie jego treści sztuki zabijania.

Człowiek jest podmiotem. Więcej – jest dzieckiem Bożym. Zasługuje na królewskie traktowanie w świecie, bo jest królem wszelkiego stworzenia.

Chrystus, wprowadzając ludzkość w nową erę, zalecił wszystkim, byśmy się wzajemnie miłowali, a nie nienawidzili. Dał temu przykład swoim życiem, czytelnymi naukami, wreszcie Drogą Krzyżową, męczeńską śmiercią na krzyżu i zmartwychwstaniem. Zawsze możemy Jego miłością umocnić się, wczytując się w treść Nowego Testamentu, nie tylko, gdy dotyka nas jakiekolwiek cierpienie, ale także w czasie naszych codziennych prozaicznych zajęć.

Na szczęście Bóg dał człowiekowi wolną wolę, zatem wśród plew powinien wyszukiwać tylko ziarna. W tym poszukiwaniu dobra w przerażającej cywilizacji śmierci może dopomóc nam okres Wielkiego Postu.

Popielcowe przypomnienie „Jesteś prochem” powinno nam uzmysłowić, że szkoda życia na rozmaite kłótnie, walki, zdrady, rozwody, celebracje swojego egoizmu, ucieczki od najbliższych... bo może być tak, że nikt nie będzie chciał stanąć nad naszą trumną. Liczą się tylko dobre uczynki, które idą za nami, gdy staniemy przed obliczem Bożego Sędziego.

Osiemdziesięcioletni starannie ubrany mężczyzna idzie do kościoła sam na Mszę św. dziękczynną z okazji 55-lecia małżeństwa.

– Idę sam, bo żona już nie może chodzić – stwierdza jubilat. – Chcę podziękować Bogu za wszystkie łaski i krzyże doznane w naszym małżeńskim i rodzinnym życiu, zwłaszcza w ostatnim pięcioleciu. Mogę powiedzieć, jak św. Paweł: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia” (Flp 4,13).