Życie konsekrowane to sposób życia poświęconego szczególnie Bogu i pracy dla dobra Kościoła, ujęty w formę życia wspólnotowego – zakony, zgromadzenia, instytuty świeckie oraz indywidualnego (np. dziewice konsekrowane, pustelnicy). To życie w jakimś sensie uprzywilejowane, bo dotykające samej istoty Boga, z którym poprzez akt konsekracji człowiek wchodzi w niezwykłą zażyłość. Wyjątkową formą życia konsekrowanego jest kapłaństwo. Poprzez kapłańskie ręce Bóg ofiarowuje się ludziom.

Postawmy się w sytuacji młodego człowieka – choć nie zawsze musi być młody – który staje przed Bogiem, mówiąc: Panie Boże, Ty jesteś moim Panem, a ja Twoją własnością, chcę oddać Tobie swoje życie, tylko do Ciebie należeć i Tobie ofiarować całą moją życiową miłość. Przyjmij ją i nią rozporządzaj.

Obok tego indywidualnego ofiarowania się Bogu i zasłuchania w Jego głos jest tu jeszcze wielkie zamyślenie Kościoła jako instytucji Bosko-ludzkiej, która włącza człowieka w strumień miłości do Boga i całkowitego oddania się innym. Dzieje się to na płaszczyźnie konsekracji sformalizowanej – Kościół występuje tutaj instytucjonalnie, biorąc odpowiedzialność za człowieka, dając mu niejako obywatelstwo osoby konsekrowanej. Osobę konsekrowaną przyjmuje więc w swoje ręce biskup diecezjalny lub przełożeni zakonów żeńskich czy męskich. Żadna z tych osób nie może znaleźć się we wspólnocie osób konsekrowanych w sposób prywatny, zindywidualizowany. W takiej formie człowiek powołany przez Boga dokonuje wejścia w świat, który mu wskazał Jezus Chrystus. Konsekracja nie jest li tylko stanem uczuciowym człowieka czy czymś tylko zewnętrznym. Jest to akt niezwykle ważnego włączenia się człowieka w krwiobieg kapłaństwa lub życia wspólnotowego Kościoła. Kościół żyje konsekracją, bo żyje Chrystusem – Najwyższym Kapłanem i w Jego kapłaństwo się włącza. To włączenie ma charakter sacrum – czegoś świętego, bo cały świat Bożego piękna zawartego w każdym człowieku znajduje miejsce w miejscu swojego najlepszego przeznaczenia – w Bogu Przedwiecznym.

Bóg stworzył człowieka, ubogacił go sobą i poprzez akt konsekracji przyjmuje go niejako na powrót do siebie, ubogacając całym życiem nadprzyrodzonym. Konsekracja oddziałuje później na cały świat ludzkiego życia, prowadząc do uświęcenia i spotkania z Bogiem w wieczności.

Trzeba modlić się o powołania, a zwłaszcza o dar zrozumienia konsekracji, odkrycia, że wchodzi się wtedy w trynitarne życie Boga, staje się dzieckiem Ojca, Syna i Ducha Świętego. To niezwykłe perspektywy, przygotowane dla niezwykłych, bo całkowicie ofiarujących się Bogu ludzi.