–...zmiłuj się nam nami! Słowa Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa, którą odmawiamy szczególnie w czerwcu, a także w pierwsze piątki miesiąca, są płynącym z głębi serca wołaniem do Boga Człowieka o zrozumienie w potrzebie i pomoc – o miłosierdzie. Właściwie każdy z tytułów Pana Jezusa użytych w tej litanii zasługuje na osobne omówienie. Jakże wiele pieśni tradycja katolicka poświęciła Najświętszemu Sercu Jezusa, co świadczy o tym, jak Boże Serce jest czczone, kochane i wysławiane i jak wierni chcą wynagrodzić Panu Bogu obojętność i zniewagi, jakich doznaje od ludzi. Zrozumiały to niektóre narody, m.in. Francja, która w 1876 r. uczciła Serce Boże piękną bazyliką Sacré-Coeur na szczycie paryskiego wzgórza Montmartre. Trzeba też powiedzieć, że Sercu Jezusa i Niepokalanemu Sercu Maryi poświęcił się w 1990 r. naród Kolumbii, co przyczyniło się do zjednoczenia tego narodu, także do jego wzrostu gospodarczego i zmniejszenia znaczenia partyzantki, o czym można się dowiedzieć z filmu „Kolumbia. Świadectwo dla świata”. Może doczekamy chwili, że i polscy politycy będą chcieli tak służyć swojemu krajowi...
Reklama
Pan Jezus w swoich objawieniach obiecuje konkretne łaski tym, którzy oddają Mu cześć lub przyczyniają się do rozszerzania nabożeństwa. Wielkim orędownikiem Bożego Serca w Polsce był ks. Piotr Skarga (zm. 1612 r.). Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa szerzyło żarliwie wielu polskich biskupów, kapłanów, zakonów – zwłaszcza wizytki i jezuici – oraz poszczególni wierni.
Kiedy modlimy się Litanią do Serca Pana Jezusa, pokazujemy, że miłość Boża odbija się w naszej świadomości, że ją zauważamy i doceniamy. Serce Boże jest tu czymś więcej niż idealny wzór dobroci i serdeczności, jest dla nas największą świętością.
Przenajświętsze Serce Jezusa zostało przekazane Chrystusowi przez Jego Matkę, dlatego w modlitwie do Serca Pana Jezusa tak blisko do czci Najświętszego Serca Maryi. To swoisty ciąg pobożności, ogniskujący się przy tych dwóch Sercach. Dlatego otwierajmy się na adorację Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie – tak jak to polecała św. Małgorzata Alacoque.
Ale spotkanie z Panem Jezusem, nasze wielkie odniesienie do Niego, następuje też w każdej modlitwie maryjnej, bo nikt lepiej niż Maryja nie przybliży nas do Chrystusa. Wiedział o tym dobrze św. Maksymilian M. Kolbe, szczególnym kultem darzący Matkę Bożą Niepokalanie Poczętą. Całe jego życie było zakotwiczone w Niepokalanej, a pozdrowieniem „Maria”, które wprowadził do życia zakonnego, ojcowie i bracia witają się do dziś. Gdy mówimy o Niepokalanym Sercu Maryi, jesteśmy przekonani, że Ono rozumie każdego i okazuje nam swą miłość.
Reklama
Pamiętajmy zatem, że dwa Serca: Jezusa i Maryi nie są od siebie dalekie. Serce Jezusa, które będziemy w naszych kościołach czcić w czerwcu, jest Sercem wziętym z Jego Niepokalanie Poczętej Matki. Żywiąc ogromną cześć dla Serca Pana Jezusa, musimy mieć świadomość, że źródłem Serca Jezusowego jest Serce Maryi, które nas zawsze do Niego prowadzi.
„Serce Jezusa dla nieprawości naszych starte...” nosi w sobie stygmat cierpienia Jezusowego za nasze grzechy.
„Serce Jezusa, pokoju i pojednanie nasze...” jest niezawodną rękojmią dla pogubionych w życiu.
„Serce Jezusa, nadziejo w Tobie umierających...” to źródło ufności tych, którym już nic w życiu ziemskim pomóc nie może. Dopiero analizując w skupieniu litanijne wezwania, zauważymy, czym właściwie jest dla człowieka Serce Boże.
Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) wpisała na swoją Listę Światowego Dziedzictwa miejsce chrztu Pana Jezusa nad rzeką Jordan. Uroczystość ta odbyła się 2 lutego w siedzibie organizacji - Paryżu - z udziałem m.in. wikariusza jordańskiej części Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy abp. Marouna Lahhama i przedstawicieli rządu Jordanii.
W okolicznościowym przemówieniu hierarcha łaciński podkreślił, że jest to miejsce szczególne, bo „wciąż rozbrzmiewa tam głos Chrystusa”, a dla samej Jordanii jest ono „ostoją ciszy i bezpieczeństwa dla pogrążonego w ogniu Bliskiego Wschodu”. Zaznaczył, że wyjątkowość tego miejsca uznały już księgi Ewangelii dwa tysiące lat temu i potwierdziła trwająca nieustannie pobożność ludowa. Dowodem na to są również przeprowadzone tam badania archeologiczne.
Ten piękny tekst Ewangelii wg św. Łukasza, wielokrotnie przytaczany w okresie wielkanocnym, jest odzwierciedleniem przeżyć nie tylko Apostołów, ale chyba też każdego z nas. Choć droga uczniów trwała zaledwie jeden dzień, to fragment ten często jest streszczeniem całego naszego życia i relacji między nami a Jezusem. Każdy z nas ma swoje plany i oczekiwania. Niejednokrotnie chcemy układać życie po swojemu. Często jednak nic z tego nie wychodzi. Nieraz nawet rozmawiamy o swoich planach z Jezusem, przypominając Mu, że to nasza wola ma się wypełniać, a nie Jego. Im bardziej stawiamy na siebie, tym bardziej jesteśmy tym zaślepieni i nie dostrzegamy Chrystusa. Im bardziej dochodzą do głosu mój egoizm i moja pycha, tym mniej dostrzegam Jezusa. Jak mówi Ewangelista, „oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali”. Gdy idziemy przez życie, czasem nam się wydaje, że Boga nie ma obok nas. Problem jednak jest nie w tym, czy On jest, ale w tym, czy umiem Go dostrzec. Bóg, idąc koło nas, nie chce się chować, ale cierpliwie czeka, aż będziemy gotowi, aby z Nim rozmawiać. Zanim jednak zaczniesz do Niego mówić, najpierw Go posłuchaj. Uczniowie wyrazili swoje, powiedzielibyśmy, bolączki związane ze śmiercią Jezusa, swoje oczekiwania i nadzieje, rozumiane, oczywiście, po swojemu. Rzeczywistość zweryfikowała ich patrzenie dość okrutnie. Do ich dobrze ułożonego planu na życie dochodzi jeszcze głos kobiet, mówiących, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniali, iż Jezus żyje. Mimo że doświadczyli w wielu cudach Jego nadprzyrodzonej mocy, w zmartwychwstanie uwierzyć nie mogli. Może nawet byli już pogodzeni ze śmiercią Jezusa, ponieważ wiadomość o tym, że żyje, wywołała w nich niepokój. Jakby Jezus nie chciał ich zostawić w spokoju, ale ciągle czymś zaskakiwał. Jak tylko coś już się ułożyło, pogodziliśmy się z czymś, pojawia się kolejna „trudność”. Czasem nam się wydaje, że jesteśmy blisko Boga, i pewnie tak bywa. Apostołowie byli blisko Niego. Ale przychodzi dzień refleksji, w którym i sam Jezus nami „potrząśnie”, może, mówiąc delikatnie: „o nierozumni”, a czasem i mocniej. Zacznij w końcu wierzyć – wierzyć naprawdę. Zmartwychwstanie to nie bajka, to rzeczywistość; nieśmiertelność jest rzeczywistością przygotowaną dla każdego z nas. Po co jesteś uczniem Jezusa? Właśnie po to, aby żyć wiecznie. Spójrz: od początku, od Mojżesza, przez wszystkich proroków o to właśnie chodzi Bogu, byś uwierzył w życie wieczne. Życie, które daje wiara w Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego. Gdzie dokonuje się jej uobecnienie i jednocześnie budzi się nadzieja na jej dopełnienie? W Chrystusie obecnym w Eucharystii. Choć wielu teologów spiera się o to, czy w Emaus była Eucharystia, czy nie, to Apostołowie poznali Go przy łamaniu chleba. W zbliżaniu się do Chrystusa przychodzi nieraz moment ciemności, wtedy Apostołowie wołali – a i my wraz z nimi wołamy: „Zostań z nami, Panie, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Doświadczamy całkowitej niemocy i ciemności umysłu, serca i wiary i wołamy: PANIE! Eucharystia rozjaśnia nasz umysł i nasze serce. To podczas niej rozeznajemy wszystko to, co nas dotyka i czego doświadczamy. W Eucharystii wracamy do momentu, w którym zrodziła się nasza wiara. Do momentu, kiedy zagubiliśmy istotę relacji z Bogiem. Do Jeruzalem. Do wspólnoty, do braci, do tych, którzy także, tak jak my, powiedzą: „Pan rzeczywiście zmartwychwstał”.
Leon XIV w rozważaniu przed niedzielną modlitwą Regina Coelli
Tym radosnym śpiewem nie chcemy uciszyć ani zagłuszyć wołania cierpiących, lecz raczej je objąć - tak mówił Leon XIV w rozważaniu przed niedzielną modlitwą Regina Coelli w Kilambie w Angoli.
Po sprawowanej wcześniej Mszy św., w której Papież porównał nas do uczniów idących do Emaus pełnych zwątpienia i bólu, którym otwierają się oczy na nową przyszłość po spotkaniu z Jezusem, teraz Leon XIV wskazał, że Towarzyszką naszej drogi jest Maryja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
