Wczesna jesień 2019 r. Sala kolumnowa Łódzkiego Domu Kultury zajęta po brzegi. Trwa spotkanie z kandydatami na senatorów, z dwóch łódzkich okręgów. Prof. Dominik Sankowski i mec. Marek Markiewicz (popierani przez Prawo i Sprawiedliwość) walczą o głosy. Znani, lubiani, wybitni w swoich profesjach. Walczą o głosy – ale czyje? Wraz z kilkoma przyjaciółmi rozglądam się po sali i nagle coś nas zaczyna niepokoić… Wokół widać same znajome twarze! Znamy tych ludzi – lepiej lub gorzej – od dawna (m.in. ze spotkań takich jak to). To oczywiste, że wszyscy oni oddadzą głosy na Markiewicza lub Sankowskiego. Mimo, że nastrój jest świetny, przychodzi nam do głowy dobrze znana myśl, smutna i deprymująca: Przekonani przekonują przekonanych.

Może to banał, ale konserwatywny działacz polityczny ma sto razy trudniej niż liberał: wszystko sprzysięga się przeciw niemu, nie tylko media i prawo, ale nawet pogoda i wiek. Ma też dużo więcej skrupułów. Jeśli chce być skuteczny, musi „gryźć trawę”, walczyć za dwóch albo i za trzech! Przypomnijmy sobie starsze panie, kruche i taktowne, które – zimą i na przednówku – stały z formularzami i długopisami w zgrabiałych dłoniach, prosząc o podpisy poparcia. Przed kościołami jest to zajęcie w miarę bezpieczne, ale już ich młodsi koledzy – przed „Galerią” czy „Centralem” – przeżywali dreszcz podniecenia, kiedy nagle ktoś obcy krzyknął im w ucho ośmiogwiazdkowy komplement. Mogli z rozbrajającym uśmiechem odpowiedzieć: „Dzięki, pomodlę się za pana!” albo rzucić absurdalne „Nawzajem!” i – dla dodania sobie ducha – odmówić w myślach „Pod Twoją obronę”... Choć w takich momentach żal i gorycz ściskają serce, warto dla nich żyć! Warunek: trzeba mieć żelazne nerwy, zimną krew i pracoholizm mrówki. Niestety, u ludzi z tym ostatnim bywa gorzej. Mój znajomy socjolog–amator, tak to ocenia: „Łódź jest specyficznym miastem. Nie chcę być złośliwy, ale… w Polsce ogólnie panuje ciche przekonanie, że Kaczyński w swoim czasie powie co trzeba i sam jeden wygra wybory...”

Teraz przyszła kolej na heroiczną walkę Karola Nawrockiego, który – na placach i w halach – „gryzie trawę”, przełamując jakimś cudem wirusy apatii i auto-destrukcji, żywotne u znacznej części rodaków.

Jak niebezpieczne są obecne czasy, nie trzeba nikomu tłumaczyć. O nawracających – co kilka dekad – rojeniach Niemiec i Rosji, by znów mieć wspólną granicę (choćby „nieoficjalną”) na Wiśle, pisałem – w formie hipotezy – już w 2011 r. (jeśli ktoś nie wierzy, mogę pokazać). A tu naraz Polska znowu zaczęła zawadzać niektórym sąsiednim państwom i „różnym innym siłom”. Nie pasowała im nasza suwerennościowa polityka społeczno-ekonomiczna i rozwój oparty m.in. na prostej dyrektywie: Siódme, nie kradnij. Drażniły: wiara, kultura i tradycje (dla nas jeszcze dość ważne). W efekcie, u sąsiadów zza miedzy, zaczęły odżywać stare rojenia, aż na koniec europejska wierchuszka uznała, że może warto do nich wrócić. Kiedyś o tych przełomowych czasach polscy rodzice będą snuli swoim dzieciom usprawiedliwiające konfabulacje…

Zanik myślenia wspólnotowego i wyobraźni daje się wyraźnie we znaki: Najbardziej ideowi reprezentanci „ultra-prawicowego symetryzmu” (są tacy działacze i komentatorzy) zaczęli liczyć na rozkład PiS-u i śnić o posileniu się jego kawałkami. Argumentacja jest stale ta sama: „My zrobilibyśmy to lepiej!” Tej hipotezy nie da się już dzisiaj sprawdzić, więc konfabulacja goni konfabulację, a nieprzejednanie walczy o lepsze z zawziętością. Mimo (wspólnych przecież) zagrożeń, żaden błąd poprzednich rządów nie będzie wybaczony. Nie będzie „przedawnienia”, pretensje i szpile nie ustaną. Ta nieznośna narracja (w lepszych czasach byłaby może i słuszna) dziś jest, dla politycznego konserwatyzmu, zgubną konfabulacją. Przypomina rozpaczliwe spory piłsudczyków i endeków nad „dwoma trumnami”, toczone podczas II wojny światowej, w podziemiu. Zwykłych rodaków męczy, dezorientuje i zniechęca. Wedle wszelkich znaków na niebie i ziemi – może to źle się skończyć dla wszystkich, także dla ideowych „symetrystów”. Czy znów ma przyjść „walec” i nas pogodzić? Jeden Bóg to wie.