Jak co roku, wieczorem w Wielki Piątek o godz. 20 sprzed kościoła św. Anny ruszyła warszawska Droga Krzyżowa. Myślę, że przyszli ci, którzy pamiętając od lat o tym dniu w Warszawie, zachęcili młodych, których było dużo w tym roku. Z powagą, w skupieniu klękali na ulicy, oddając hołd Jezusowi, ale również Papieżowi Polakowi. Przy kolejnych stacjach bowiem można było usłyszeć głos Jana Pawła II: „Bądź pozdrowiony krzyżu Chrystusa!”. Szczególnie brzmiały przypomniane słowa, skierowane do Warszawy w 1979 r. na placu Zwycięstwa, dzisiaj placu Piłsudskiego: „Nie sposób zrozumieć tego miasta Warszawy, stolicy Polski, która w 1944 r. zdecydowała się na nierówną walkę z najeźdźcą, w której została opuszczona przez sprzymierzone potęgi, na walkę w której legła pod własnymi gruzami – jeśli się nie pamięta, że pod tymi samymi gruzami legł również Chrystus Zbawiciel ze swoim krzyżem sprzed kościoła na Krakowskim Przedmieściu!”. Każda stacja drogi Chrystusa opatrzona była cytatem z homilii naszego wielkiego rodaka, już świętego Jana Pawła II. Gdyby rządzący zechcieli posłuchać i zamyślić się, odpowiedzieć sobie na pytania jakże dzisiaj aktualne... „Dzisiaj najbardziej podstawowym problemem pozostaje sprawa ładu moralnego. Ten ład jest fundamentem życia każdego człowieka i każdego społeczeństwa, dlatego Polska woła dzisiaj nade wszystko o ludzi sumienia!”.

Jedna z końcowych stacji warszawskiej Drogi Krzyżowej wypadła przed Pałacem Prezydenckim na Krakowskim Przedmieściu. Z głośników rozległ się głos Jana Pawła II: „Nie sposób zrozumieć dziejów Polski, od Stanisława na Skałce do Maksymiliana Kolbe w Oświęcimiu, jeśli nie przyłoży się tego podstawowego kryterium, któremu na imię Jezus Chrystus!”. Przejmująca głębia tych słów przeniosła nas, uczestników, w inne obszary myśli i wzruszeń, zapanowała uroczysta cisza. Jednak ktoś pomyślał, aby nie było tak szlachetnie i pięknie. Włodarze miasta zrobili coś, co mogłoby wydawać się śmieszne, gdyby nie czas i miejsce. Przed Pałacem Prezydenckim ustawiono wielką planszę w kształcie niby-serca z napisem: „Streszczenie losów Ojczyzny”, a pośrodku, w kole przypominającym hostię z promieniami, wstawiono odpowiednio spreparowane zdjęcie Aleksandra Kwaśniewskiego podtrzymującego Jana Pawła II… Po 14 stacjach Drogi Krzyżowej i kolejnych cytatach z homilii Jana Pawła II ta dwumetrowa plansza w centralnym miejscu, na trasie największego wydarzenia Wielkiego Tygodnia była smutnym obrazem stanu ducha obecnej Polski. Ludzie reagowali różnie, jedni obrócili to w dowcip, inni oburzeni wołali: To kpina z Polaków, z naszej walki z komunizmem! Jeszcze inni szli, nie zwracając uwagi. Starsi znają i wiedzą, kto kim był, ale młodym takie „streszczenie losów Ojczyzny” robi wodę z mózgu, pomylenie pojęć i wartości. Zbigniew Herbert powiedziałby, że to „sprawa smaku”.