Choć przedwczesna śmierć zabrała biskupa Miłosława, to pozostał on w pamięci i sercach wiernych. Jego pracowite życie i owocna posługa budowały nasz Kościół partykularny.

Przyszedł na świat 23 czerwca 1928 r. w Sułoszowej, jako drugi syn Stefana i Anny. Miał trzech braci i cztery siostry. Sakramentu chrztu św. udzielił mu 7 lipca 1928 r. ks. Teofil Jabłoński – proboszcz parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sułoszowej, otrzymał imiona Miłosław, Jan. We wrześniu 1935 r. rozpoczął naukę w miejscowej Szkole Powszechnej, którą ukończył w 1942 r. Mając 10 lat przyjął Pierwszą Komunię św. i został ministrantem. Podczas okupacji niemieckiej pomagał w gospodarstwie rodziców i uczęszczał na tzw. tajne komplety w zakresie szkoły gimnazjalnej. Po odzyskaniu wolności w lutym 1945 r. został przyjęty do IV klasy Państwowego Gimnazjum Ogólnokształcącego w Olkuszu, którą ukończył w tym samym roku uzyskując tzw. małą maturę. Od 1 września do listopada 1945 r. uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego prowadzonego przez Ojców Pijarów w Krakowie i mieszkał w bursie prowadzonej przez Ojców Jezuitów. Ale jeszcze w tym samym roku przeniósł się do Państwowego Liceum Ogólnokształcącego im. S. Staszica w Sosnowcu, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości w czerwcu 1947 r. Od października 1947 r. rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Studia uniwersyteckie ukończył z tytułem magistra teologii. Ks. rektor Brunon Magott wystawił mu najlepszą opinię na roku, podkreślając jego pokorę, posłuszeństwo, pracowitość i koleżeńskość.

Święceń kapłańskich udzieli mu biskup Stanisław Czajka 29 czerwca 1952 r. w katedrze częstochowskiej. Pierwszą Mszę św. odprawił przed Cudownym Obrazem Matki Bożej na Jasnej Górze, zaś Prymicje w rodzinnej parafii w Sułoszowej. Pierwszą placówką, w jakiej rozpoczął pracę była parafia pw. św. Joachima w Zagórzu. Wkrótce, na polecenie biskupa Zdzisława Golińskiego podjął studia na Wydziale Teologicznym KUL. Po studiach, zakończonych licencjatem z teologii, wykładał sakramentologię, patrologię i historię teologii w częstochowskim Seminarium. Rozpoczął także pisanie doktoratu na KUL. Pracę doktorską napisał pod kierunkiem ks. prof. Ignacego Różyckiego na Wydziale Teologicznym w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1967 r. udało mu się wyjechać, po wielu perypetiach z uzyskaniem paszportu, do Rzymu, by kontynuować naukę. Z Rzymu ks. Miłosław powrócił pod koniec września 1969 r. i na prośbę kardynała Karola Wojtyły podjął wykłady na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie.

Kolejne lata przynoszą coraz więcej obowiązków. W 1970 r. biskup Stefan Bareła, doceniając umiejętności organizacyjne i poziom wiedzy ks. Kołodziejczyka, mianował go prefektem studiów częstochowskiego WSD w Krakowie, a w 1974 r. – prorektorem Instytutu Eklezjologicznego w Częstochowie i rektorem częstochowskiego Seminarium, a także kanonikiem gremialnym Kapituły Bazyliki Katedralnej Częstochowskiej. Warto zaznaczyć, że od 1974 r. ks. Miłosław był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. 27 listopada 1976 r. przyszła kolejna nominacja. Tym razem biskup Bareła mianował go przewodniczącym Synodalnej Komisji ds. Powołań i Seminariów Duchownych, a 12 września 1977 r. powołany został na członka Komisji ds. Duchowieństwa II Synodu Diecezji Częstochowskiej oraz członka Komisji Doktrynalnej.

Bullą z 5 grudnia 1978 r. Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił go biskupem tytularnym Avissa i biskupem pomocniczym częstochowskim. Konsekracja odbyła się 31 grudnia 1978 r. w bazylice katedralnej w Częstochowie. Konsekratorem był ordynariusz częstochowski, bp Stefa Bareła, a współkonsekratorami bp Stanisław Smoleński i bp Tadeusz Szwagrzyk. Jego zawołaniem biskupim były słowa: „Sub Tuum praesidium”.

W 1979 r. został mianowany wikariuszem generalnym. Otrzymał szereg zadań, m.in.: sprawy osobowe, troskę o działanie Kurii, o formację młodych roczników duchowieństwa czy rozwój i poziom naukowy Instytutu Eklezjologicznego i Biblioteki Diecezjalnej. W 1981 r. został przewodniczącym Komitetu Budowy Seminarium w Częstochowie. Był bardzo mocno zaangażowany w tę pracę. Podczas wszystkich wizyt apostolskich Jana Pawła II w ojczyźnie i Częstochowie brał czynny udział jako członek komitetu organizacyjnego lub jego przewodniczący. Uczestniczył w pracach kilku Komisji Episkopatu Polski – był członkiem Komisji „Iustitia et Pax” oraz członkiem Komisji ds. Trzeźwości. Opublikował ok. 40 artykułów i recenzji książek w czasopismach specjalistycznych.

Zmarł 4 marca 1994 r. w Szpitalu im. L. Rydygiera w Częstochowie złożony postępującą chorobą nowotworową. Doczesne szczątki Biskupa złożono w krypcie kościoła pw. Przemienienia Pańskiego na cmentarzu Kule w Częstochowie.