Doktor Janina Juchniewicz pochodzi z ziemi kieleckiej, a jej mąż z Warszawy. Ona ukończyła studia na PAM-ie w 1961 r., a rok później na tej samej uczelni - Jerzy. Janina jest lekarzem internistą - specjalistą chorób zakaźnych, a jej mąż lekarzem pediatrą. W Grodzie Gryfa poznali się, pokochali i postanowili złączyć swoje losy na zawsze w sakramentalnym związku, stając przed ołtarzem w 1953 r.

Zapewne wojenne cierpienia tzw. przyczółka sandomierskiego, gdzie przez 7 miesięcy toczyły się ciężkie walki, w których zginął 9-letni brat Janiny, pośrednio spowodowały, że obrała sobie drogę lekarza. Chciała ludziom nieść ulgę w dolegliwościach, a jeszcze bardziej całkowite uzdrowienia w sposób naukowo-medyczny.

Doktor Jerzy pochodzi z patriotycznej i oficerskiej rodziny - ojciec Kazimierz był powstańcem wielkopolskim oraz uczestnikiem walk o wolność Anglii w armii gen. Władysława Sikorskiego, po powrocie do Ojczyzny w stopniu pułkownika został uwięziony w mokotowskiej celi, spoczął w 1976 r. na szczecińskim cmentarzu, ale syn nie mógł zamieścić nekrologu z informacją o jego bohaterskim życiu patrioty, zawodowego oficera Wojska Polskiego na Zachodzie.

Wzorcem był dla nich niezłomny Prymas Wyszyński.

- Wspominam pobyt Prymasa Polski w pamiętnym Adwencie roku 1952 na zaproszenie ówczesnego duszpasterza akademickiego o. Władysława Siwka TJ - przypomina sobie dr Janina. - Władze PAM-u utrudniały spotkanie z niezłomnym prymasem Wyszyńskim, dlatego zorganizowały nam całodzienne ćwiczenia wojskowe. Myśmy - mimo wszystko - późnym wieczorem udali się pod plebanię kościoła przy ul. Bogurodzicy, gdzie ku naszemu ogromnemu zdziwieniu i radości na balkonie czekał na nas dzisiejszy sługa Boży abp Stefan Wyszyński. Powitaliśmy go pieśniami religijnymi i okrzykami zadowolenia. A on wzruszająco do nas przemówił: - Umiłowane moje dzieci Boże, witam was. Tak czekałem na was.

Właśnie w czasie tego pobytu nadeszła wiadomość z Watykanu, że papież Pius XII mianował go kardynałem.

Janina i Jerzy Juchniewiczowie zawsze byli wierni Bogu, Kościołowi i swemu lekarskiemu powołaniu. Docenił to abp Andrzej Dzięga, przekazując im niedawno w kościele seminaryjnym dyplom uznania za 40-letni trud dobroczynnej służby diecezji z okazji jej jubileuszu.

W okresie istnienia systemu totalitarnego, biskupi, księża, siostry zakonne, a także alumni seminarium nie mieli ubezpieczenia zdrowotnego, dlatego nie mieli zapewnionej darmowej opieki lekarsko-pielęgniarsko-farmaceutycznej.

O tym nie wszyscy wiedzieli, ale Juchniewiczowie pospieszyli im z darmową pomocą lekarską. Budziło to nawet podejrzenie samego bp. Kazimierza Majdańskiego, który w tej sprawie wezwał ich do siebie. Ta rozmowa przekonała go, że ta para lekarska nie jest „wtyką służb specjalnych” a ewangelicznym małżeństwem lekarskim pochylającym się bezinteresownie nad każdym biskupem, księdzem, klerykiem i siostrą zakonną, którzy nie mieli zapewnionej bezpłatnej opieki medycznej. W tej posłudze, zwłaszcza w okresie stanu wojennego, błogosławił im Bóg, a wspomniany ordynariusz szczecińsko-kamieński tak bardzo zaprzyjaźnił się, że zawsze korzystał z ich rady (mimo że wokół siebie miał jeszcze innych profesjonalnych medyków), bo - jak mawiał - Juchniewiczowie poza darem leczenia mają jeszcze serce.

Tak bardzo zdobyli zaufanie bp. K. Majdańskiego, że tenże poprosił ich do siebie i zaproponował im, by otoczyli troską lekarską dziewczęta w ciąży w Domu Samotnej Matki w Karwowie. W praktyce okazało się, że godzące się ratować święty dar życia nie tylko wymagały opieki medycznej, ale również pomocy materialnej. Wtedy panowała bieda, a młode matki były pozbawione nie tylko godnych warunków przed i po narodzinach swego dziecka, ale ubiorów dla siebie i noworodka, artykułów higieny osobistej, żywności... O to wszystko też zabiegało niestrudzone małżeństwo Juchniewiczów. W prowadzeniu tego domu wybijała się postać wszechstronnie utalentowanej samarytanki s. Klaudii, kierującej nim z ramienia swego zakonu, czyli Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego.

Zasłużonemu Pasterzowi Kresów Zachodnich Juchniewiczowie zawdzięczają też bliskie spotkania z papieżem Janem Pawłem II. - W czerwcu 1987 r. bacznie przyglądaliśmy się, jak trwa budowa ołtarza na Jasnych Błoniach, na których Mszę św. miał celebrować Papież - opowiada dr Jerzy. - Zauważył nas Biskup Ordynariusz i zapytał, gdzie będziemy w czasie papieskiej Eucharystii. Odpowiedziałem, że w tym czasie mamy wyznaczony dyżur w przychodni dla dobra nieprzeliczonych rzesz pątników. Nie da się nas zastąpić z uwagi na duże doświadczenie lekarskie nabyte podczas długoletniej pracy oraz pozyskanych umiejętnościach medycznych w czasie dyżurów w Pogotowiu Ratunkowym, gdzie przepracowaliśmy ćwierć wieku. Fakt ten zanotował sekretarz biskupa. Nazajutrz wezwała nas dyrektor Zespołu Opieki Zdrowotnej, by nas poinformować, że zostaliśmy zwolnieni z dyżuru lekarskiego, gdyż ordynariusz wyznaczył nas w poczet osób wyróżnionych przyjęciem Komunii św. z rąk Papieża.

Później Juchniewiczowie mieli zaszczyt w seminarium duchownym spożywać obiad wraz z Janem Pawłem II i zaproszonymi gośćmi. Przekonali się wtedy, jak bardzo bezpośredni i skromny jest Następca św. Piotra w bliskości z ludźmi.

Janina Juchniewicz dostąpiła łaski krótkiej audiencji z Papieżem, gdy niespodziewanie znalazła się na przejściu seminaryjnym Jana Pawła II. Biskup K. Majdański natychmiast przedstawił ją Ojcu Świętemu, jako lekarkę, która darmo leczy biskupów, księży, kleryków i zakonnice oraz tych, których nie wolno. Doktor Janina takiego spotkania nawet nie mogła sobie wymarzyć. Z tego spontanicznego spotkania pozostało ewangelicznej szczeciniance szereg fotografii.

- Było nam dane korespondować z Ojcem Świętym od jego niezapomnianej pielgrzymki do Szczecina aż do odejścia do domu Ojca - szczyci się stosem listów dr Jerzy Juchniewicz. - On swoimi listami umacniał naszą rodzinę, wszak jesteśmy rodzicami trzech synów oraz doczekaliśmy pięciorga wnucząt.