Parafialne święto zgromadziło wokół ołtarza wiernych oraz kilkudziesięciu kapłanów, którzy w ciągu trzech dekad pracowali w tej parafii lub z niej pochodzą. Nie zabrakło także sióstr zakonnych, pracujących w katechezie, przedszkolu i świetlicy oraz tych, których powołanie rodziło się i dojrzewało w parafialnej wspólnocie. Szczególne miejsce wśród obecnych zajmowali ci, którzy trudzili się przy budowie kościoła, bądź wykorzystywali swoje talenty, urządzając jego wnętrze. Z obecności licznie zgromadzonych parafian, będących „sercem wspólnoty”, cieszył się gospodarz ks. Jerzy Ważny.

Tu mamy swoje miejsce

- Historia naszej parafii to różne wydarzenia i znaki - mówił Ksiądz Proboszcz, przywołując niektóre z nich: namalowany przed uroczystością 3 maja 1983 r. obraz Matki Bożej Częstochowskiej; krzyż precesyjny przy ołtarzu, niesiony w procesji na wejście podczas Eucharystii sprawowanej w 1987 r. przez bł. Jana Pawła II w Lublinie; obrus, którym nakryty był ołtarz podczas papieskiej Mszy św.; relikwie św. Andrzeja Boboli, obecne w ołtarzu od maja 2000 r., czyli od poświęcenia kościoła. - Jesteśmy wdzięczni Opatrzności Bożej za te i wiele innych znaków i świadectw, jakie są wśród nas - mówił Ksiądz Proboszcz. - Patron Polski i nasz św. Andrzej Bobola, niech wspiera nasze dziękczynienie przed tronem Wszechmocnego. Boże, utwierdzaj nas w wierze i nam błogosław - prosił.

12 lat temu, podczas misji przygotowujących wspólnotę parafialną do uroczystości przyjęcia relikwii św. Andrzeja Boboli i poświęcenia kościoła, w murach wyjątkowej, bo bogatej w biblijną symbolikę świątyni, zostały wygłoszone słowa błogosławieństwa. W dniu 30-lecia powstania parafii ks. Jerzy Ważny przywołał je jako świadectwo, że z Bogiem i z Kościołem łatwiej jest pokonywać życiowe trudności.

- Kiedy w życiu codziennym spadną na was wody potopu, niech świątynia będzie arką ocalenia. Niech Abraham, kiedy przyjdzie czas próby, będzie przy was, abyście za miłość potrafili zapłacić każdą cenę. Niech Jakub będzie przy was, abyście wciąż wiedzieli, gdzie jest cel ludzkiej drogi i ku czemu prowadzi drabina życia. Niech Mojżesz przeprowadzi was przez najgłębsze wody i najbardziej suche pustynie. Niech to wszystko dzieje się pod złotym okiem Bożej Opatrzności, by apokalipsa, a więc nowa ziemia i nowe niebo, już teraz były waszą radością. Niech wam towarzyszy św. Andrzej Bobola, który zwyciężył, na zło odpowiadając dobrem - przypominał Ksiądz Proboszcz. - Dziś, w dzień jubileuszu, możemy dać świadectwo, że tu mamy swoje miejsce, tu doznajemy umocnienia, tu następuje przemiana naszego życia na lepsze, tu Bóg hojnie udziela nam swoich łask, tu Bóg daje wytrwałość w doświadczeniach, tu Bóg pomnaża radość z dobra, które nas spotyka, tu wzrasta nasza wiara, tu rodzi się nadzieja nieśmiertelna - zapewniał w imieniu powierzonych swojej trosce parafian.

Święty jest znakiem Boga

Abp Stanisław Budzik, stojąc przy ołtarzu w miejscu, gdzie przed 30 laty rosło zboże, podnosił ku niebu „chleb - owoc ziemi i pracy rąk ludzkich”, aby przemieniony w Ciało Chrystusa karmił i umacniał na drogach pielgrzymowania w wierze. Zarówno dla tych, którzy pamiętają jak na czechowskiej niwie szumiało zboże, jak i dla młodego pokolenia, Pasterz wypraszał Boże błogosławieństwo oraz wstawiennictwo możnego patrona. Parafrazując słowa hymnu o św. Stanisławie biskupie i męczenniku „Gaude Mater Polonia”, Ksiądz Arcybiskup mówił: - Szczęśliwy jesteś Lublinie i szczęśliwa jesteś parafio, że możesz oddawać cześć św. Andrzejowi Boboli. Raduj się, bo masz relikwie wielkiego patrona jedności Kościoła.

Chociaż św. Andrzej Bobola jest postacią z odległej historii, to współczesnym bliska jest przez to, co w życiu niezmiennie zachowuje swoją wartość: poprzez wierność i odwagę, miłość Boga i bliźniego, zapomnienie o sobie i poświęcenie się dla innych, aż do ofiary życia. - Każdy święty jest znakiem Boga dla czasów, w których żyje. Św. Andrzej, nieustraszony głosiciel Ewangelii, apostoł jedności Kościoła i wierny naśladowca Dobrego Pasterza, był jaśniejącym znakiem dla swoich czasów. Do jednych dotarł przez słowo; innych pozyskał dla Kościoła przez przelaną krew. Ale św. Andrzej Bobola jest też znakiem dla nas. On, który umarł trzy i pół wieku temu, przemawia do ludzi trzeciego tysiąclecia jako wzór niegasnącej wiary, która nie łamie się w obliczu największych nieszczęść, która nie waha się położyć na szalę tego, co na ziemi najcenniejsze: własnego życia. Do takiej wiary jesteśmy wezwani - podkreślał abp Stanisław Budzik, przypominając o przeżywanym Roku Wiary.

Za Ojcem Świętym Benedyktem XVI abp Stanisław Budzik wołał: - Trwajcie mocni w wierze. Dziś wiara wystawiana jest na próbę; wiele sił pragnie podważyć zaufanie do Kościoła, który wiary broni i strzeże. Trwajcie mocni w wierze wbrew wszelkim przeciwnościom. Niech wzorem dla was będzie św. Andrzej Bobola, który wyprosi wam łaskę niewzruszonej wiary, abyście mogli ją wyznawać i żyć według jej zasad.

Wdzięczni za dzieło życia

Jubileuszowa liturgia była również okazją do wyrażenia wdzięczności tym osobom, dla których budowanie najmniejszej cząstki Kościoła, stało się dziełem życia. - We wspólnocie parafialnej pierwszorzędne zadanie głoszenia wiary przypada proboszczowi - przypominał Metropolita. - Twoja posługa duszpasterska i kapłańska postawa na trwale wpisały się w dzieje Lublina i parafii. Od początku stoisz na czele wspólnoty, głosisz Słowo Boże, sprawujesz sakramenty i masz udział we wszystkim, co się tu dokonało w sensie duchowym i materialnym - mówił do proboszcza i dziekana ks. Jerzego Ważnego.

Jak podkreślał Ksiądz Arcybiskup, Proboszcz głosi Słowo Pana, by było światłem dla ludzkich dróg; sprawuje sakramenty, które stają się akweduktami Bożej łaski i przestrzenią spotkania Chrystusa z człowiekiem w decydujących momentach życia; prowadzi lud po drogach zbawienia i wskazuje na wartości, na których warto oprzeć życie; troszczy się o dobro duchowe i materialne. - Ten piękny i niezwykły kościół świadczy o twoich dokonaniach - podkreślał Ksiądz Arcybiskup, równocześnie prosząc świeckich, siostry zakonne i kapłanów pracujących w parafii o zgodną współpracę z proboszczem dla dalszego rozwoju wspólnoty. - Wspólnie troszczcie się o piękno domu Bożego, a przede wszystkim o umocnienie wiary i nadziei oraz codzienne świadectwo miłości - apelował Pasterz.